Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Chapeau voor de jonge mannen uit deze scene die op het rechte pad overleven

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Hoe kon het ook goed gaan. Ik denk het vaker tijdens strafzaken, maar deze week laat de gedachte me moeilijk los. In een heel gewone Amsterdamse buurt wordt op straat een man van 30 doodgeschoten na een stomme ruzie op een huisfeestje, volgens de recherche door zijn eigen kennissen.

Dat lijkt moeilijk te bevatten, tot de rechtbank met zevenmijlslaarzen door de persoonlijke geschiedenissen van verdachten én slachtoffer trekt. Dan vraag je je af hoe in hun subcultuurtje weken zónder veel ellende verstrijken.

Laten we beginnen bij de vermoede schutter, voor wie justitie 20 jaar cel wil. Hij is 23 jaar jong en óók nog verwikkeld in een enorme drugszaak waarin onlangs 11 jaar tegen hem is geëist, als leider van jongens die cocaïne uit zeehavens halen.

Zijn opa zat op de publieke tribune. De opa die ooit voor drugshandel uit huis werd getrokken door een arrestatieteam. Dat arrestatieteam zou zijn kleinzoontje, de huidige hoofdverdachte, ‘als levend schild’ hebben gebruikt, opdat opa niet zou schieten. Dit veroorzaakte volgens zijn advocaat een diepgeworteld trauma.

Zijn vader overleed vervolgens toen hij 12 was. Hij begon met stevig blowen en misdrijven plegen. Zijn moeder vreesde dat de beruchtste bende in Zuidoost hem inschakelde – wat hij nu onzin noemt. Hoe dan ook verzamelde hij een zieltogend strafblad van dertien kantjes, los van de lopende zaken.

De rechtbank had hem naar het Pieter Baan Centrum gestuurd. Hij belandde met een medeverdachte op ‘de weigerafdeling’ voor verdachten die wel uitkijken voor psychiaters en psychologen.

Niettemin zagen de gedragswetenschappers een antisociale persoonlijkheidsstoornis, gepaard met het vermogen nog getroebleerdere zielen te beïnvloeden.

Zo’n tere ziel is genoemde medeverdachte. Die is nu 25, en ook al van jongs af aan ‘met de politie in aanraking’, zoals dat eufemistisch heet. Hij is verstandelijk beperkt, heeft geen school afgemaakt en lijdt aan een antisociale persoonlijkheidsstoornis, gebrek aan empathie en een gebrekkig geweten. Wel heeft hij een gezinnetje gesticht, waarvoor hij graag wil zorgen. Justitie ziet meer in 9 jaar cel plus tbs met dwangverpleging, hoewel lichtere tbs met voorwaarden eerder al mislukte.

Over de twee andere verdachten heerst een weinig rooskleuriger beeld.

Het gedode slachtoffer tatoeëerde op zijn veertiende ‘uit respect’ eigenhandig de naam van zijn moeder op zijn arm, maar die moeder kan hem ook postuum geen lieverdje noemen – al was hij goed voor zijn oma en voor de kinderen in zijn familie.

Op het verjaardagsfeest waar het slachtoffer dronken ruzie zou hebben gekregen met de schutter, wemelde het van de jonge mannen met een soortgelijke achtergrond. Tijdbommen.

Hoe kon het ook goed gaan.

Chapeau voor de jonge mannen uit deze scene die op het rechte pad overleven.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Taghi Podcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in het proces rond Ridouan Taghi.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden