Marcel Levi Beeld Artur Krynicki

Britten zijn volledig geobsedeerd door brand

Plus Marcel Levi

Ik heb een tikje dubbelzinnige verhouding met de brandweer in onze ziekenhuizen in Londen. Ze zijn geweldig in hun ijver alle gebouwen brandveilig te houden. Tegelijkertijd erger ik me mateloos aan de vaak onredelijke en compromisloze eisen die normaal gebruik van gebouwen, die natuurlijk altijd te krap zijn voor al onze ambities, vrijwel onmogelijk maken.

Volgens de brandweer mogen er nooit meer dan vier mensen in een kantoor, hoe ruim dat ook is. Alsof secretaresses licht ontvlambaar materiaal zijn. Ook eist de brandweer dat er overal in de gangen deuren zijn, liefst zo zwaar mogelijk en bij voorkeur altijd dicht, wat het ziekenhuis een onneembare vesting maakt voor rolstoelgebruikers. Verder moeten we van de brandweer allemaal verplicht elke zes maanden op een stompzinnige cursus die behalve veel bang­makerij niets toevoegt aan eerdere lesjes.

Vaak lijken mijn discussies met de brandweer een puberale machtsstrijd, waarbij ik kinderachtig zeg ongehoorzaam te zullen zijn en de brandweerman vervolgens dreigt met gevangenis en andere lijfstraffen. Uiteindelijk komen we er meestal wel uit.

Britten zijn volledig geobsedeerd door brand. Dat is misschien een overblijfsel van de beroemde grote brand van Londen in 1666, die in vier dagen 70.000 van de totaal 80.000 woningen en bijna 90 kerken met de grond gelijk maakte. De brand begon bij de koninklijke bakker Thomas Farriner, die vergat het vuur in zijn oven te doven voor hij naar bed ging. Snel na het begin van de brand werd burgemeester Bludworth op de hoogte gesteld. Na een snelle blik op het vuur verklaarde hij dat het om een kleinigheid ging (‘A woman might piss it out’) en ging weer slapen.

Maar ook in de huidige tijd ligt brandgevaar op de loer in Londen. Op veel plaatsen zijn zo goedkoop mogelijk in elkaar geflanste flatgebouwen die dienen voor sociale huisvesting. Beheerders gaan langs het randje van regelgeving om de kosten zo laag mogelijk te houden.

Met als tragisch dieptepunt de gigantische brand in Grenfell Tower waarbij 72 mensen om het leven kwamen. En hoe ironisch dat – net als de burgemeester van Londen in 1666 – de huidige brandweercommandant de brand in Grenfell Tower aanvankelijk ook niet serieus nam, met alle rampzalige gevolgen van dien.

De Britse brandobsessie uit zich in malle rituelen, zoals het wekelijks minutenlang testen van extreem luide brandalarmsirenes in alle gebouwen, tot je trommelvliezen volledig binnenstebuiten zijn geklapt. Of door maandelijkse ontruimingsoefeningen waarbij het voltallige personeel een uur klappertandend buiten moet wachten tot de brandwachten alles gecontroleerd hebben. Geen schijntje bewijs dat dit de brandveiligheid doet toenemen.

Het is een ander interessant voorbeeld van het Engelse oer-instinct om alle risico’s af te willen dekken en vooral op voorhand een ander verantwoordelijk te maken voor wat er dan ook eventueel mis kan gaan. 

Reageren? m.levi@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden