Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Brabant van Guus Meeuwis op je bruiloft, dat begrijp ik niet

Plus Natascha van Weezel

Afgelopen weekend was ik uitgenodigd voor een bruiloft in Breda, dus verliet ik mijn Randstedelijke bubbel. Met de Intercity Direct ben je binnen zeventig minuten in de Nassaustad, maar voor een ‘arrogante Amsterdammer’ voelt het als een hele onderneming om in Noord-Brabant te geraken.

De huwelijksvoltrekking vond plaats in een mooi, klein kerkje. Het bruidspaar zag er stralend uit toen het werd toegesproken door de buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Er werden termen gebruikt als ‘elkaar compleet maken’ en: ‘het bewijs van echte liefde is dat je samen hobbels overwint’. De bruid en bruidegom lazen hun trouwgeloften voor, wisselden ringen uit en zoenden elkaar hartstochtelijk.

Als jonge dertiger word ik tegenwoordig minstens één keer per maand uitgenodigd voor een huwelijk, met het hoogseizoen tussen mei en juli. Het is grappig om al die verschillende trouwerijen met elkaar te vergelijken: de eerste bruiloft van dit jaar was heel chic, met een viergangendiner voor alle genodigden. De tweede was op een zeilschool in Friesland. Deze, in Breda, bestond naast de plechtigheid uit een feest in een bruine kroeg.

Het was gezellig en het bier vloeide rijkelijk. Ik voelde me wel wat klein met mijn 1,58 meter tussen allemaal grote, blonde reuzen. We dansten op hits van Beyoncé en Rita Ora. Opeens hoorde ik een liedje uit de luidsprekers komen waarvan ik me in eerste ­instantie afvroeg of ik de tekst goed verstond:

‘Want Joost is anders geaard
Joost is anders geaard
Lekker zichzelf, dat is zeker wat waard
Maar Joost is anders geaard’

Om me heen zong iedereen enthousiast mee. Het bleek om een bekende carnavalsknaller te gaan. Even vroeg ik me af of ik niet beter in een hoekje kon gaan staan en heel politiek correct mijn mond moest houden, maar voordat ik het wist werd ik meegesleept om de ­polonaise te lopen.

Rond middernacht betrad het bruidspaar de dansvloer voor het laatste nummer. De gasten maakten een haag rondom hen terwijl de dj hun lievelingslied inzette: Brabant van Guus Meeuwis. Niet alleen zij, maar ook veel bezoekers raakten geëmotioneerd. Ik sloeg het schouwspel met lichte verbazing gade. Hoewel ik dol ben op mijn woonplaats geloof ik toch niet dat ik Aan de Amsterdamse grachten zou draaien op mijn bruiloft.

We kregen Brabantse worstenbroodjes mee voor de terugweg en in de trein luisterde ik nog eens naar Joost is anders geaard. Op Amsterdam Centraal werd ik als een anoniem poppetje opgeslokt door de multiculturele menigte. Ik haalde opgelucht adem en voelde me een enorme chauvinist. Maar wat maakte het uit? Ik was weer thuis.

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden