null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Boterhammen? In een zakje? Die had ik nooit op straat zien liggen

PlusMaarten Moll

Handschoenen, mondkapjes, aanstekers, paraplu’s.

Maar boterhammen? In een zakje? Die had ik nooit op straat zien liggen.

Ik was er al voorbijgefietst toen ik toch stopte. Afstapte. Terugliep.

Ze lagen in de goot naast het fietspad. Niet aangereden zo te zien.

Een ontzettend sneu gezicht, dat zakje boterhammen op die koude stenen. In de motregen.

Ik plukte het zakje van straat.

Het waren er zes.

Zes bruine boterhammen. In een plastic boterhamzakje, afgesloten met zo’n wit stripje.

Twee stapels van drie. Een flatgebouw.

De begane grond met rookvlees.

De middelste verdieping met fruithagel.

De penthouses belegd met kaas.

Onmogelijk te zeggen van wie deze boterhammen waren, wie ze gesmeerd had. Duizend verhalen te verzinnen.

Wat zegt het van een mens als hij die mierzoete oranje en gele en roze fruithageltjes op de boterhammen strooit?

Fruithagel. Je krijgt dat nog weleens in een hotel bij het ontbijt, in zo’n klein doosje.

En wie verliest er nu zijn lunch? Hoe verlies je een zakje boterhammen?

Je middagmaaltijd. Die gooi je toch niet moedwillig zomaar op straat?

Ik zie ze nog hun pakken in aluminiumfolie gewikkelde boterhammen stoer in de prullenbak smijten. De jongens – altijd jongens – uit de hogere klassen op de middelbare school. Van die kereltjes van wie de moeders die boterhammen nog hadden gesmeerd die ochtend. Die in de kantine vervolgens van hun royale zakgeld puddingbroodjes en gevulde koeken kochten.

Ik met mijn Tupperware broodtrommel. Bijtend in mijn zelfgesmeerde boterhammen met kokosbrood.

Ik stond met het zakje brood in mijn handen op straat.

Gekleurde hagel had zich al tussen de plakken kaas genesteld.

Er was ook niet zuinig gedaan met het rookvlees, zag ik.

Ik keek om me heen. Niemand die langzaam over straat ging, speurend naar de verloren boterhammen.

Een in de supermarkt gevonden sleutel breng je naar de servicebalie, een op de stoep gevonden muts hang je, duidelijk zichtbaar, op een paaltje vlak bij de vindplaats.

Een zakje boterhammen? Die laat je niet achter bij Cafetaria ’t Hoekje of bij ’t Zeekasteel Gudde (de viskraam dus).

Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen het pakje brood in een vuilnisbak achter te laten. (’t Brave kind gooide vroeger ook nooit zijn brood weg.) Het brood ging in de tas. En mee naar huis. Ik had nog niet geluncht.

Aan de keukentafel. De boterhammen uit het zakje gehaald. Op een bord gelegd. Glas melk erbij.

Iene miene mutte.

Ik zette mijn tanden in een boterham met fruithagel.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden