Max Pam en Paul Brill. Beeld Artur Krynicki

Boos zijn op De Telegraaf is boos zijn op de brenger van het slechte nieuws

Plus Pam en Brill

Eén kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Deze week: Halsema en haar zoon.

Pam

Even had links Nederland weer een oude vijand: De Telegraaf. Die krant had namelijk onthuld dat de 15-jarige zoon van burgemeester Femke Halsema met een vriendje was gearresteerd bij een inbraak op een vergane woonboot. Op hun vlucht waren volgens de krant messen weggegooid en een neppistool. Nep of niet, het pistool bleek verboden. Medeauteur van het stuk was nota bene John van den Heuvel, als Telegraafredacteur net salonfähig gemaakt in VPRO’s Zomergasten.

‘Wat een smerige actie een puber pakken op zijn ouders omdat je als krant politiek en ideologisch een probleem hebt met zijn moeder,’ schreef Yoeri Albrecht, directeur van De Balie. Half links Nederland volgde hem in zijn verontwaardiging. Men ging om de burgemeester staan, wat ik nogal ontroerend vond.

Niettemin was het stuk in De Telegraaf  legitiem. Overtrokken, dat wel, zoals de meeste stukken in die krant. Maar dat De Telegraaf erover moest berichten, was onvermijdelijk. Vervelend voor zo’n puber – het is kattenkwaad en geen halsmisdrijf, dus hij komt er samen met zijn ­ouders heus wel bovenop – maar op den duur komt zoiets altijd uit. Ik schrijf het maar even in chocoladeletters: ALTIJD.

Wij leven niet meer in een eeuw dat onze zonen uit het zicht naar de koloniën werden gestuurd, als zij de meid hadden bezwangerd of een greep uit de kas gedaan. Alles wordt digitaal verwerkt en alles is digitaal te herleiden, ook al anonimiseer je en breng je de zaak onder bij het parket in Terneuzen of Delfzijl. Ik zou het ook graag anders willen, maar dat soort privacy bestaat niet meer. Je kunt haar vastleggen in een wet, maar in de praktijk werkt het nu eenmaal anders.

Boos zijn op De Telegraaf is boos zijn op de brenger van het slechte nieuws. De politie riep nog dapper dat zij op zoek gaat naar ‘het lek’, maar dat is verspilde energie. Ga liever echte ­boeven vangen. De conclusie kan niet anders zijn dat als Halsema er direct na het gebeuren zelf mee was gekomen, de kans op damage­control veel groter was geweest. Mogelijk was het dan tamelijk geruisloos overgewaaid. In bijna elk gezin komt zo’n calamiteit wel eens voor, maar nu moesten wij bij Jinek naar een echte strafpleiter kijken, die Halsema junior zat te verdedigen. Ongetwij­feld is Peter Plasman een topadvocaat, maar een imagodeskundige merkte terecht op dat zoiets de indruk wekt alsof wij hier niet te ­maken hebben met een familiewissewasje, maar met zaak à la Mohammed Bouyeri.

Enfin, laat die jongen een week wc’s schoonmaken en laten wij er verder over ophouden. Het is niet onopgemerkt gebleven.

Brill

Kinderen van vooraanstaande, succesrijke politici zijn vaak niet te benijden. Maar soms ook wel. Neem Mark Thatcher, de zoon van Margaret Thatcher.

In januari 1982 – zijn moeder was een kleine drie jaar premier – deed hij mee aan de vermaarde autorally Parijs-Dakar. Hij was toen 28 jaar. Halverwege de tocht door de Sahara raakten de organisatoren het contact met zijn auto kwijt. Na twee dagen wachten op een levens­teken reisde zijn vader, Sir Denis, naar ­Dakar voor een zoekactie.

De naam Thatcher zette een omvangrijk raderwerk in beweging. Er werden zes militaire verkenningsvliegtuigen uit drie landen en Algerijnse grondtroepen ingezet. Met spoedig succes: Thatcher en zijn twee reisgenoten bleken met hun Peugeot 504 zo’n 50 kilometer te zijn afgedwaald van de voorgeschreven route.

Het hele voorval was nogal gênant voor de premier, die aanbood een deel van de zoekkosten uit eigen zak te betalen. Alsook een drankrekening van enkele honderden ponden die zoonlief onbetaald had achtergelaten. De Britse pers smulde van de affaire, die de Iron Lady overigens geen heuse politieke schade berokkende.

Er is verder ook weinig reden voor medelijden met Thatcher junior. Hij heeft zeer profijtelijke zaken gedaan met allerhande twijfelachtige regimes, waarbij meer dan eens het vermoeden rees dat hij zwaar leunde op de machtspositie van zijn moeder. Zelfs zijn betrokkenheid bij een mallotige couppoging in Equatoriaal Guinee kwam hem niet duur te staan. Het vermogen van de man die zich nu de Honourable Sir Mark Thatcher mag noemen, wordt geschat op 50 à 100 miljoen pond.

Dat is natuurlijk nog altijd een peulenschil vergeleken met de bedragen die kinderen van leidende politici in dictatoriaal geregeerde landen plegen op te strijken. Hun bedje is gespreid, zeker financieel, maar vaak ook in het centrum van de politieke macht.

In westerse democratieën moeten kinderen doorgaans op eigen kracht onder de schaduw van hun beroemde vader of moeder vandaan zien te komen. Dat gaat menigeen niet gemakkelijk af. Er is soms een ware heldendaad voor nodig. Zoals in het geval van Theodore Roosevelt jr., zoon van de gelijknamige president, die zich als militair onderscheidde in de Eerste Wereldoorlog. In 1944 trok hij opnieuw zijn uniform aan voor de invasie van Normandië. De legertop had grote aarzelingen, vooral vanwege zijn leeftijd (56), maar gaf hem uiteindelijk het bevel over een infanterieregiment. Hij werd de oudste man die bij Utah Beach aan land ging. Een maand later stierf hij aan een hartaanval.

De vader predikte de doctrine of a strenuous life, de krachtsinspanning als levensvervulling; de zoon ging hierin tot het uiterste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden