Maarten Moll Beeld Sjoukje Bierma
Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Boek wint prijs, ligt bij de kassa, klant denkt: doe die maar

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

In Scheltema sprak ik met mijn favoriete boekverkoper DJ.

Bij de kassa lag een stapeltje Uit het leven van een hond. De roman waarmee Sander Kollaard dit jaar de Libris Literatuurprijs won.

Het verkocht goed, dat boek dat voor het een prijs kreeg niet zo goed verkocht.

Bekend verschijnsel. Boek wint prijs, ligt bij de kassa, klant denkt: dat is dat boek dat die prijs won, dat moet wel wat zijn, weet je wat, doe die er maar bij.

Maar soms werkt het ook anders, zei DJ.

Er was een mevrouw die heel erg van honden hield. Ze stond bij de kassa en zag die titel met het woord hond erin. Of ze zag de hond op het omslag.

In ieder geval, titel of omslag: ze kocht het boek.

En een paar dagen later stond die mevrouw weer bij de kassa.

De hondenliefhebster wilde het boek graag ruilen.

Ze vertelde er zelf meteen maar bij waarom. “Die hond gaat dood in het boek, en dat vind ik helemaal niet leuk.” (Ik verzin er nu zelf bij dat ze met betraande ogen voor DJ stond.)

Het boek mocht geruild.

Heb ik weleens een boek op alleen de titel of om het omslag gekocht? Ik kan me niet herinneren dat ik een boek alleen heb gekocht om de titel. Maar wel om het omslag.

Een boek van John Cheever met een glimmend, zwart stofomslag.

In gele letters: John Cheever.

In witte letters: Verhalen.

Meer niet. Niet eens de naam van de uitgeverij (De Arbeiderspers). En geen tekst op de achterflap.

Prachtig.

Ik had weleens iemand horen vertellen over zijn drankzucht, maar ik had nog nooit iets van John Cheever gelezen. Ik weet nog dat ik het niet goed op durfde te pakken toen ik dat boek lang geleden in een winkel zag liggen. Het zag er heel erg uit als een belangrijk boek. Indrukwekkend. Dreigend. Als een boek dat je in je handen houdt als je ergens begeesterd over praat. Een boek dat je woorden kracht bijzet.

Ik wilde het onmiddellijk hebben. Het móest wel goed zijn.

Nooit geruild. (Wat een verhalen!)

Nog even terugkomen op die mevrouw die dat boek ruilde.

De hond in Kollaards roman is stervende, alleen gaat de hond niet in het boek, dat slechts een dag beslaat, dood. Technisch gezien had DJ kunnen weigeren het boek te ruilen. “Sorry mevrouw, maar de hond leeft nog.” Maar wie DJ kent, weet dat hij dat nooit zou doen. (Misschien heeft hij zelf een hond.)

Helaas is Verhalen van John Cheever niet meer in druk.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden