James WorthyBeeld Agata Nowicka

'Blijf de prachtige nieuwe fiets die je overduidelijk bent'

Column

Op het terras tegenover de brandweerkazerne praten twee mannen over het getrouwde leven. Ze gooien met modder, voordat ze er, tevreden knorrend, in besluiten te gaan rollen.

De ene man is groot en kaal, de andere man is harig en klein. Zijn armen lijken op bouvier­poten. Het kale hoofd van de andere man lijkt op een planeet waar geen enkele ruimtevaarder naartoe wil gaan.

"Ik kan soms zo gek van haar worden. Dan vraagt ze wat ik vanavond wil eten en dan zeg ik iets en dan zegt ze nee. Op alles wat ik zeg, zegt ze nee. Ze wacht ­gewoon tot ik dat zeg wat zij vanavond wil gaan eten. Speklapjes met aardappelen. Maar ze weet dat ik niet tegen varkensvlees kan. Dat ik er puisten van op mijn schouders krijg. Soms denk ik dat ze me zo bij haar probeert te houden. De puisten op mijn schouders zorgen ervoor dat ik haar niet kan verlaten. Het zijn een soort met pus gevulde ankers."

"Dat ken ik. Altijd als ik wil afvallen, haalt mijn vrouw lekkere dingen in huis. Ze haalt nooit koekjes of magnetronkroketten, maar als ik aan mijn gezondheid wil werken, liggen de keukenkastjes en de vriezer vol dingen die mijn omvangrijkheid intact moeten houden. Ik vind het aan de ene kant ook wel lief, hoor."

"Mijn buurvrouw deed dit laatst met haar nieuwe fiets. Ze had een prachtige nieuwe fiets gekocht, maar ze maakte hem dezelfde dag nog lelijk, zodat niemand de fiets wilde stelen. Ze plakte een VVD-sticker op haar mandje en dat was het. Dat onze vrouwen ons zo lelijk mogelijk willen houden, is een groter compliment dan we denken."

De harige man drinkt zijn glas rum-cola leeg en seint naar de serveerster dat hij er nog eentje wil.

"Nico, je drinkt vandaag wel heel erg snel. Ik weet dat de zon schijnt, maar zo snel heb ik je nog nooit rum-­cola's zien drinken. En ik heb met je gestudeerd. Praat met me vriend. Wat scheelt er?"

"Over twee weken zijn Patty en ik dertig jaar ­getrouwd. Dertig jaar, Abel! Mijn oudste dochter zei ­gisteren dat mijn vrouw en ik standbeelden verdienen, maar weet je wat, ik heb het gevoel dat we al standbeelden zijn geworden. Er gebeurt zo weinig. De mooiste dagen zijn de dagen dat er een duif op me komt zitten. En ik houd van haar hoor, ik houd meer van haar dan van het leven, en daar ben ik denk ik de mist in gegaan. Een mens moet te allen tijde meer van het leven blijven houden."

"Ik zal je wat vertellen. Laatst at ik een garnalen­kroket. Zo'n dure. Ik nam een hap en keek kauwend in de opengebeten kroket. In het midden van de snack zag ik iets bewegen. Ik pakte een plastic vorkje van de toonbank en haalde een levende garnaal uit de kroket. Die garnaal, dat zijn wij. En die kroket, dat is ons leven."

"Wat heb je met die garnaal gedaan dan?"

"Ik heb hem in de Herengracht gegooid."

Eventjes is het stil. De twee mannen zijn jaloers op de garnaal. Dan zet de serveerster een nieuwe rum-cola op hun wiebelige tafeltje.

"Mag ik iets tegen je zeggen, meissie?" vraagt Abel aan de serveerster.

"Altijd, meneer."

"Laat nooit iemand een VVD-sticker op je plakken. Hoor je me, meissie? Nooit. Blijf de prachtige nieuwe fiets die je overduidelijk bent."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden