Beeld Artur Krynicki

Bizarre verzoeken op Marktplaats: ‘Ze vragen om een aan-foto’

PlusBabs Gons

We drinken koffie terwijl mijn moeder haar telefoon checkt.

“Hè,” zeg ik, “doe niet zo ongezellig.” Maar ze moet hoognodig even haar mail openen want ze heeft bijna iets verkocht op Marktplaats. Ze begint te lachen.

“Jeetje,” zegt ze.

“Wat staat er?” vraag ik.

“Of ik het niet wil wassen voordat ik het opstuur.”

“Wél wil wassen, bedoelen ze vast, toch?”

“Nee, juist niet wassen.”

“Wat is het?” vraag ik.

“Een T-shirt.”

We beginnen allebei te lachen.

“Getsie bah,” zeg ik.

“Nou,” zegt mijn moeder, “dit gebeurt de hele tijd. Of ze vragen om een aan-foto, of ik het even aan wil trekken voor de foto, in plaats van op de paspop.”

“Echt?” vraag ik.

“Of deze,” gaat ze verder, “zou je met blote voeten in de schoenen een foto willen nemen?”

“Ieeeww.”

“En dan een stukje lopen en laten weten of ze kraken.”

“Nee!” roep ik uit.

“Zou je de broek van achter willen fotograferen?”

“Jeetje,” zeg ik, geschokt. “Wat een…euh…bizarre verzoeken.”

“Ja je weet nooit wat ze er nu precies mee bedoelen,” zegt mijn moeder.

“Nee,” zeg ik, “misschien maar goed ook.”

Ik verkocht zelf alleen ooit een tafeltje via Marktplaats, en een kastje en wat boeken. Niemand die me vroeg om mezelf even over de tafel te draperen of de boeken met blote, ongewassen voeten te fotograferen. Gelukkig maar.

Ik moet denken aan een vriend die ooit een grote paarse bank via Marktplaats kocht. Ze kwamen de bank zelfs brengen. Pas toen het ding op de stoep voor het huis stond werd het hem duidelijk dat die gigantisch was en nooit door het trapgat zou passen, hij was een stuk groter dan de opgegeven maten. Toen het ook nog ging regenen, moesten de verkopers er opeens heel erg vandoor. Daar stond mijn vriend in de regen met zijn gigantische paarse gevaarte, alle verhuisliftbedrijven in de regio bellend. Uiteindelijk lukte het met behulp van zo’n lift en het uit de sponning schroeven van een raam om het half doorweekte pluche geval zijn woonkamer in te krijgen. Zo’n verhaal dat dan voor eeuwig aan die bank plakt en bij elk bezoek weer wordt verteld.

“Ook veel gezeur, hoor,” gaat mijn moeder door.

Ze vertelt over iemand die toch wel heel erg teleurgesteld was in de merkbroek van drie euro plus verzendkosten. Of iemand die dacht dat de polo vermiljoenrood zou zijn, niet karmijnrood. Of het geruild mocht worden.

We lachen om al die rare snuiters en zeikerds op de wereld.

“Is jouw koffie ook koud?” vraagt mijn moeder en ze gebaart naar de barista.

“Je hebt me een koude cappuccino geserveerd, ik wil graag een nieuwe.”

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden