PlusColumn

Bijna is de sfeer om zeep, maar het wordt opgelost

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Ik zit met Steven in de taxi. We praten over gelukzaligheid en een witte Mercedes rijdt voorbij met 88-88 op de nummerplaat. Geluk is een warm bord eten voor iedereen, zei hij ooit een keer in een anekdote die ik op aan het rakelen ben.

We zijn het voortdurend met elkaar eens als we uitstappen en de bar binnenlopen waar we naar onderweg waren. Aan de toog zitten een paar ingetogen types en een vriendelijke oudere vrouw rookt een sigaret in een ruimte van maximaal drie tatami.

Een deur achterin schuift open en we zijn op een dansvloer waar mensen met ouderwetse passie genieten van de muziek die uit een immaculate geluidssysteem komt. De dj draait platen die niemand kent en ze zijn allemaal precies raak.

We gaan een trap op en komen via een ruimte terecht in weer een andere waar een engelsman onhandig een meisje niet aan het versieren is. We hebben ons gezicht laten zien en zitten aan ons enige drankje.

De enige andere Nederlander is een vrouw die zeker weet dat ik Vieze Fur ben en Steven Lange Frans is. Steven zegt dat hij Steven is en bijna is de sfeer om zeep, maar het wordt opgelost met nog een drankje dat eigenlijk twee drankjes is.

We zijn onder water zie ik ineens. Ik hoor het aan de muziek en aan de toog hangen zeepaarden terwijl we slokjes warm badwater drinken. Het putje is nergens te bekennen. Weer boven liggen twee mensen te slapen op de vloer, terwijl de dj een prachtige luisterplaat draait waar ik de naam direct weer van vergeet en als ik een foto maak van de hoes is ie bewogen en is het allemaal prima.

Steven valt de vriend van de dj op joviale manier lastig en ik ontmoet een schrijver die nog nooit geschreven heeft. Ik zeg hem dat hij elke dag moet schrijven, omdat Herman Brusselmans dat ooit tegen mij zei en hij raadt me een boek aan en ik raad hem een boek aan.

Steven vraagt waar zijn boekje is en als de schrijver die nog niks geschreven heeft dat niet heeft, wordt hij boos op een ­joviale manier en dan laten we onze boekjes zien. We spreken hem streng maar warm toe en hij zegt dat dit een teken is.

Een zeepaard neemt ongevraagd een slokje badwater en kotst vervolgens op de bodem van de zee.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden