Plus Om de wereld

Bij D66 zijn ze nu eenmaal goed in het wegwerpen van kroon­juwelen

Eén kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Deze week: islam en integratie.

Max Pam en Paul Brill Beeld Artur Krynicki

De orde van de dag

De petitie van Lodewijk Asscher die Hakim Ziyech ertoe moet bewegen bij Ajax te blijven, is een sympathiek initiatief. Daarbij laat ik even mijn wantrouwen varen dat hier weer een politicus aan het werk is die graag wil meeliften op een sportsucces. De voetballer Ziyech is een lust voor het oog. Dat hij soms nogal chagrijnig lijkt, maakt zijn optreden alleen maar authentieker.

Het kan wel snel verkeren in het voetbal. Vorig seizoen werd Ziyech nog uitgefloten. Toen wilde hij liever weg. Nu schijnt Bayern München 60 miljoen voor hem over te hebben, een aan­bieding die geen voetballer kan afslaan.

Ook bij Rob Jetten en Jan Paternotte van D66 staat Ziyech momenteel hoog in aanzien. Zij zien in hem de kroon op de geslaagde integratie van Marokkanen, aldus hun opiniestuk in de Volkskrant. Dat Ziyech niet gekozen heeft voor het Nederlands elftal maar voor het Marokkaanse, moeten zij even zijn vergeten.

Jetten en Paternotte lijken bijna bedwelmd door ‘het doorslaand succes’ van de Marokkaanse integratie. Ik vermoed dat veel Nederlanders daar anders over denken. Ikzelf heb ook zo mijn vraagtekens, maar ik woon dan ook in Amsterdam vlak bij een Joods restaurant waar regel­matig de ramen worden ingeslagen, en bij een shisha­lounge waar af en toe een afgesneden Marok­kaans hoofd voorbij rolt. 

Over de opmerking van Ali B – ook een held voor de twee D66’ers – dat Joden altijd zo goed zijn geweest met geld, zullen wij het maar niet hebben. Overigens werd op dezelfde dag dat Jetten en Paternotte hun stuk publiceerden, bekend dat de Mocro Maffia een prijs op het hoofd heeft gezet van Peter R. de Vries.

Of het met integratie in het algemeen echt wel zo goed gaat, is mij nog steeds niet duidelijk. Na de aanslag twee maanden geleden in de Utrechtse tram – vier doden – lijkt de Nederlandse bevolking al snel weer over te gaan tot de orde van de dag. Zo’n calamiteit is er kennelijk bij gaan horen.

Weinig geruststellend zijn ook de berichten uit het Cornelius Haga Lyceum en recentelijk weer uit de Blauwe Moskee. De zo vurig gewenste gematigde islam lijkt ver weg sinds de salafistische prediker Umair Bantvawala daar weer welkom is. Op YouTube is een aantal van zijn preken te volgen; de meeste zijn kinderachtige parabels waarvan je niet vrolijk wordt. Ook beweert de Joden­verketteraar Bantvawala dat clitoris­besnijdenis door de Koran niet wordt verplicht, maar wel wordt aanbevolen.

Jammer dat we Jetten en Paternotte nooit meer horen over de afschaffing van het beroemde artikel 23, waarin de financiering van religieus onderwijs wordt geregeld. Bij D66 zijn ze nu eenmaal goed in het wegwerpen van kroon­juwelen.

Max Pam

Frontale aanval

Een ‘frontale aanval’ van Mark Rutte op Thierry Baudet. Met die woorden meldde Ron Fresen zich in het NOS Journaal en trok er een gezicht bij alsof in Den Haag de staat van beleg was afgekondigd. Ook WNL sprak er de volgende ochtend nog over in bewoordingen die de indruk wekten dat liberale stoottroepen met bazooka’s op weg waren naar het kantoor van Forum voor Democratie.

Het bleek weer eens mee te vallen (of tegen te vallen voor wie het politieke theater niet heftig genoeg kan zijn). In Barendrecht (!) had de premier zich kritisch uitgelaten over de anti-Europese standpunten van FvD en Baudet zelfs een ‘zolderkamergeleerde’ genoemd. Oef.

Toevallig ben ik net Andrew Roberts’ monumentale biografie van Winston Churchill aan het lezen, en ik kan u verzekeren dat vooral in de eerste jaren van diens politieke loopbaan een frontale aanval een stuk frontaler was. Toen de conservatieve premier Arthur Balfour in 1905 weigerde af te treden nadat hij een belangrijke stemming in het Lagerhuis had verloren, spuwde Churchill (die een jaar eerder was gedeserteerd naar de Libe­rale Partij) zijn gal over de ‘groteske, onvergeeflijke onwetendheid’ van de regeringsleider. Hij verweet hem een ‘slonzige, lukrake manier van optreden’ en hield hem voor dat ‘de waardigheid van een minister-president zich, net als de kuisheid van een dame, niet leent voor partiële toepassing’.

In dezelfde biografie kwam ik ook de volgende brisante tekst tegen, geschreven door Churchill in 1895 na zijn deelname aan een militaire expeditie in Afghanistan. Een rigide vorm van de islam houdt het Afghaanse volk ‘in de greep van een miserabele bijgelovigheid’, aldus Churchill. In het algemeen ‘versterkt de islam de gesel van de onverdraagzaamheid. Het geloof is in eerste instantie verspreid met het zwaard en sindsdien zijn moslims, meer dan de aanhangers van andere religies, vatbaar voor extremisme. Vooral de emotionele Pathanen kunnen deze verleiding niet weerstaan. Ze grijpen naar hun wapens en worden fanatieke bestrijders van iedereen die wordt gezien als een ongelovige. Ze zijn even gevaar­lijk en buiten zinnen als dolle honden – en kunnen alleen als zodanig tegemoet worden getre­den.’

Een kwalificatie waarvoor Baudet en zelfs Geert Wilders vermoedelijk zouden terugschrikken. Om maar te zwijgen van Churchills politieke erfgenamen in Groot-Brittannië. En dat terwijl – o ironie van de geschiedenis – het islamitisch extre­misme anno 2019 nergens in Europa zo ­welig tiert als in het UK. Volgens een EU-schatting van ruim een jaar geleden telt Groot-Brittannië 25.000 radicale islamisten: een rijk rekruteringsveld voor jihad- en terreurgroepen.

Nu maar afwachten of amechtige afzondering gaat helpen bij het oplossen van dit netelige ­probleem.

Paul Brill

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden