null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Bij bezoek zet ik een lp op, daarna weet ik hoe hij of zij in het leven staat

PlusNico Dijkshoorn

Ik ben de platenfluisteraar. Als ik iemand op bezoek krijg dan zet ik een lp op en wacht op de reactie. Daarna ken ik hem of haar, weet ik hoe hij of zij in het leven staat en in sommige gevallen wat zijn of haar favoriete broodbeleg is.

Mijn ervaring is dat eindeloos geleuter over corona en gezeik over de kwaliteit van het brood bij die en die bakker van het ene op het andere moment verandert in een openwondgesprek. Opeens wordt er gepraat over alles wat de persoon naast je op de bank ooit diep heeft bewogen. Je moet wel de goede plaat opzetten.

Het werkt alleen met een lp. Muziek uit een telefoon werkt niet. Je moet midden in zo’n dodezeegesprek opstaan, in je platenbak rommelen, de lp uit zijn hoes halen, langs het vinyl kijken en daarna zo’n repeterend verhalengeweer het zwijgen opleggen met muziek.

Dat werkt altijd. Een paar voorbeelden. De moeder van mijn ex-vrouw veranderde opeens in een meisje van 24 toen ik Dancing Queen van Abba opzette. Meteen begon zij te vertellen. “Ach ja, Abba. Die met dat donkere haar vond ik een loeder, maar die blonde vond ik lief. Hoor nou, die piano en die gitaar. Fijn dat je die jongens niet ziet. Ik had ooit ook een hele leuke jurk. Dan zeiden de mensen tegen me: ‘Wat heb jij nou aan?’ Een jurk zei ik dan. Wat het met Abba te maken heeft weet ik niet, maar als ik Abba hoor denk ik aan die jurk en dat mensen naar mij keken. Het was een rode jurk.”

Een verbitterde oude vriend heb ik genezen met een lp van KC and The Sunshine Band. Ik draaide Please Don’t Go en daarna volgde – eindelijk – een woeste tirade. Hij vervloekte de vrouw die hem had verlaten voor een man met allemaal haar op het hoofd. “Blij dat ze weg is. Please don’t come back. Ik eet nu hagelslag rechtstreeks uit de doos wanneer ik dat wil!”

Gisterenavond kwam de vader van Tanja bij ons eten. Ik zette de nieuwe plaat van The Black Keys op. Het was alsof ik water op limonadesiroop gooide. “Wat is dit dan? Dat is toch heel oud? Nee? Niet oud? Maar het klinkt heel oud. Hoor dan die gitaar. Ik ben ooit naar John Lee Hooker geweest. Die speelde zittend gitaar. Ik dacht: kijk, zo kan het dus ook. Hoor hem lekker zingen van de Blekkies. Ik zong vroeger ook. Nee, nu niet meer. Waarom zou ik?”

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden