Column Artikel Roze Beeld Artur Krynicki
Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

Bij alles wat ik nu koop bij Action denk ik: dit is de mislukte variant

PlusNico Dijkshoorn

Pas twee weken geleden ontdekte ik Action. Ik wilde weten waarom er midden in deze pandemie Russische rijen voor deze winkel stonden. Anderhalf uur later kwam ik thuis met een schilders­ezel, een toiletrolhouder in de vorm van een reiger, 8 flessen schoonmaakmiddel, schriftjes waar je iets in kon opschrijven, een toiletverfrisser die je hele huis naar een mengsel van ontlasting en Noors dennenbos liet ruiken en doosjes waar je iets in kon doen.

Thuis vertelde ik Tanja over Action. “Het is een winkel, maar ook weer niet, want ze hebben alles. Een soort omgekeerde nachtwinkel. Ze verkopen alleen maar dingen die je niet nodig hebt. En die koop je. Iedereen heeft een dikke jas aan. Waarom weet ik niet. Ik ga zo nog even terug om die zoutvaatjes in de vorm van een buigende papegaai te kopen.”

“Ik kom er al jaren,” zei Tanja. “Jouw lievelingsbord, met dat zwarte randje: Action.” Daarna wees ze nog 14 voorwerpen aan en steeds zei ze: Action. Ik aarzelde, maar ik moest het vragen. “Ook die tandenborstel, dat er een soort rubberen dingetje achterop zit en dat dat heel lekker voelt als je er met je pink aan voelt?” Tanja wachtte een paar seconden. “Action.”

Ik las dus met meer dan gemiddelde interesse het Parool-interview met Sander van der Laan, algemeen directeur van Action. Even kort samengevat: hij is de nieuwe Robin Hood. Sander wordt er, als bijeffect, dan wel stinkend rijk van, maar waar het hem om gaat is vreugde brengen in lusteloze huishoudens.

Nu stond er wel een zin in het interview waar ik nogal van schrok. “Als een fabrikant per ongeluk twee miljoen deodorants te veel heeft gemaakt of een nieuwe lijn shampoo lanceert en nog een oude lijn heeft staan, nemen wij die op in ons assortiment.”

Per ongeluk twee miljoen deodorants te veel maken, hoe doe je dat? Ieder mens heeft twee oksels. Dat is toch makkelijk uit te rekenen? Die oude shampoo baarde me ook zorgen. Stel, ik had Action eerder ontdekt, dan stond ik nu dus al jarenlang mijn haar te wassen met een mislukte shampoo die door een paar dronken Tsjechen in elkaar was gefröbeld.

In de rest van het interview legt Sander van der Laan uit wat zijn levensdoel is: dat ook arme mensen gekleurde ballen in hun kunstkerstboom (Action) kunnen hangen.

Toch blijf ik met een vervelend gevoel zitten. Bij alles wat ik nu koop bij Action denk ik: dit is de mislukte variant. Er bestaat een leukere onderbroek. Ik draag de afgekeurde.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden