Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Bibbertje is er, met zijn miniteckel

PlusRoos Schlikker

De vrouw had een ruitje aangetrokken. Niet zichzelf, zij droeg een donkergroene parka, zo’n joekel waarvan ik vermoed dat er stokken in gevouwen zitten, want mocht je tijdens een ommetje op een ijzige toendra belanden, kun je je tenminste verschansen in je eigen bungalowtent tot de landmacht je komt redden. Het was een ‘je-weet-maar-nooit’-vrouw, zo iemand die altijd zakdoekjes bij zich heeft. En extra zakdoekjes om vieze zakdoekjes in op te bergen.

Het geruite jasje omspande een kattig keffertje dat Moby heette. Naast Moby liep het type geschiedenisleraar die koters te vaak moest uitleggen hoe het Verdrag van Versailles de mensheid in diepe diepten had gestort waarna hem een ‘Whatever, boomer’ werd toegeblazen.

Moby’s baasjes hadden bonje. De dikke lucht was bijna tastbaar, bovendien sprak Jeweetmaarnooit via haar hondje, wat nimmer een goed teken is. “Even lékker de bénen strekken, dat doet ons állemaal goed!” Ze trok de geschiedenisleraar mee als een onwillige peuter. “Moby! Netjes naast de baas lopen. Dat is gezéllig.” De geschiedenisleraar spuugde zijn gevoel van projectie onmiddellijk uit: “Sjezus mens, laat dat beest met rust.”

Wie een hond neemt, krijgt het hondenveldje erbij. Een merkwaardige biotoop waar je de dieren bij naam kent en van de mensen slechts een omschrijving hebt. Zo is Bibbertje er vandaag, de man die zijn miniteckel vaak doodsbenauwd vastklemt en op het losloopveldje gilt: “Keep your dog on the line!” Laten we zeggen dat teckelmans nooit een Willem de Veroveraar gaat worden.

Hoofdschuddend kijken anderen ernaar. Er wordt soms geroddeld. Tijdenlang ging het gerucht dat een van de honden afstamde van de viervoeter van Frans Bauer. Ja, dat doet iets met je status. Status telt sowieso. Zo zijn er veel Zeer Na­drukkelijke Hondenuitlaters met goldenretreiverachtigen genaamd Pluto. En maar gooien met die bal. En maar ‘Waf waf!’ blèren. Om ervan af te zijn tilt Pluut, neergezegen in het zand, een lamlendige poot op, zoals die ene Nederland in beweging-televisiegymdeelnemer die op een stoel zit soms, volkomen uit de maat, zijn arm heft.

Daarnaast is er De Opvoedpolitie: een starre generaal wiens labradoodle zo getraind is, dat hij een achterwaartse salto door een brandende hoepel kan maken om met soepele sliding het baasje een frozen margarita op een dienblaadje te serveren.

Ikzelf vind onze Frenkie al hoogbegaafd wanneer hij geen achtergebleven stront uit de anus van een soortgenoot likt. “Goed zo,” murmel ik, waarna Frenkie een dampbolus voor mijn voeten legt. Ik wil een poepzakje pakken. Kak. Rolletje leeg. Zal ik een zakdoekje aan Jeweetmaarnooit vragen?

Maar dan zie ik hoe Moby botergeil boven op de losgebroken miniteckel van Bibbertje is gekropen en hem als een cowboy berijdt. Bibbertje wappert paniekerig, maar Jeweetmaarnooit staart gefascineerd naar het tafereel. En terwijl ik met een oud mondkapje Frenkies stinkstront poog op te scheppen, zie ik plotseling in haar ogen een sprankje hoop. “Hé Jaap. Hihi. Kíjk nou eens wat Moby doet. Tja, hihi. Dat is de natúúr.” Jaap sjokt stoïcijns verder. Maar zij blijft roepen. Want je weet maar nooit.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden