Lezersbrief

‘Bewaakte fietsenstallingen zijn een paradijs voor dieven’

Paroollezer Ralf Hesen stelt, na de diefstal van de accu van zijn fiets, dat bewaakte fietsenstallingen niet zo veilig zijn als veel mensen denken. ‘Wat heeft het voor zin om mijn fiets in een bewaakte stalling te stallen?’ zo vraagt hij zich af in deze ingezonden brief. 

Beeld ANP

Je parkeert je fiets in een bewaakte fietsenstalling en je zet hem ook nog eens op slot, dus je denkt: die staat veilig. Mooi niet dus. Dat ervoer ik toen ik twee weken geleden op een dinsdagochtend mijn e-bike ophaalde uit de mooie nieuwe bewaakte fietsenstalling onder het Beursplein. De accu ter waarde van ruim 500 euro was gestolen. Die accu zit met een slot vast, dus je neemt hem niet zomaar even mee. O, en de hele stalling hangt vol met camera’s, dus er moeten opnamen zijn gemaakt van de diefstal.

Enfin: ik meld het bij de bewakers en krijg een folder mee met een telefoonnummer en e-mailadres van de gemeente. Plus de vermelding dat de gemeente niet aansprakelijk is.

Ik bel de gemeente en spreek een medewerkster die me doorverbindt met een telefoon waarbij ik een keuzemenu krijg: ‘Als u vragen heeft over het instroomformulier nieuwe medewerkers, druk 3', et cetera.

Nogmaals proberen. Een andere medewerkster verwijst me naar de politie. Nu had ik intussen al online aangifte gedaan, dus dat trof.

Omdat ik niet de illusie had dat de politie op de korte termijn iets met mijn aangifte zou doen, bel ik er maar achteraan. Er zijn tenslotte videobeelden. Tja, meldt de agent die ik te spreken krijg: gebrek aan budget en mankracht, dus wij gaan die videobeelden niet opvragen. De gemeente is de beheerder van de stalling en die is verantwoordelijk. Bel dus de gemeente en laat u niet afwimpelen!

Acculaders

Intussen is het avond geworden. Ik fiets terug naar de stalling en vraag aan de medewerker: ben ik de enige waarvan iets is gestolen? En hoe lang worden de videobeelden eigenlijk bewaard?

Antwoord: u bent niet de enige, we kampen al enkele weken met diefstallen. Een week eerder is een aantal acculaders gestolen. Oh, en die camerabeelden worden veertien dagen bewaard. Vol verbazing druip ik af. Waarom heeft niemand abonnementhouders op de hoogte gesteld van het feit dat er gestolen werd uit de stalling? Een poster ophangen? Wat flyers misschien? Ik had mijn ­accu zeker mee naar huis genomen als ik dit had geweten.

De ochtend erop neem ik weer contact op met de gemeente. Er komt antwoord. De politie is als enige bevoegd deze beelden te bekijken. Maar wellicht dat Pantar me verder kan helpen: die beheren de stalling.

Ik bel Pantar en word doorverbonden met een nummer dat niet in gebruik is. Nog eens. Nou, degene die hierover gaat, werkt niet op woensdag.

Na wat aandringen word ik doorverbonden met iemand die me doorverwijst naar zaakafhandeling, maar hij belooft me in elk geval de camerabeelden ‘veilig te stellen’.

Daarna volgt een e-mailwisseling met de gemeente, waarin me gevraagd wordt mijn aangiftenummer te delen. Dat doe ik uiteraard. Ik stel daarbij voor dat ik zelf de videobeelden bekijk en die dan vervolgens aan de politie of gemeente wil overdragen. Ik heb namelijk nog steeds niet de illusie dat er iemand is die de moeite zal nemen dat te doen.

Toestemming

In een e-mail die de gemeente mij de daaropvolgende week stuurt wordt gemeld: ‘De camerabeelden mogen niet zomaar door de beheerder van Pantar worden bekeken. Zij hebben toestemming nodig van de gemeente, als eigenaar van de stalling. Ik heb die toestemming nu gegeven. We hebben diverse stallingen in beheer, waarvan meerdere via Pantar worden bemenst.’

‘Niet alle signalen uit de stalling komen direct bij ons, maar worden gefilterd door de leidinggevenden van Pantar. We zullen alert zijn op nieuwe meldingen, al kunnen we niet garanderen dat uw fiets veilig in de stalling staat. Op straat is er geen toezicht, in de stalling wel, maar dat kan niet voorkomen dat incidenten kunnen plaatsvinden.’

Enkele dagen later krijg ik bericht van de politie: u kunt online bekijken wat we met uw aangifte doen. En inderdaad, de politie stelt geen onderzoek in. ‘Wij hebben besloten dat wij uw zaak niet gaan onderzoeken. Het kan zijn dat we andere misdrijven voorrang moeten geven.’

Daar heb ik best begrip voor. Maar wat heeft het voor zin om te praten over boetes voor drinken of vuil op de grond gooien op de wallen als dieven eenvoudigweg hun gang kunnen gaan in een bewaakte fietsenstalling? Waar videobeelden van worden gemaakt en vervolgens niet eens iemand de moeite neemt een dief te identificeren?

Niet de moeite

Wat heeft het voor zin om mijn fiets in een bewaakte stalling te stallen als dieven daar hun gang kunnen gaan en ik daar niet voor wordt gewaarschuwd? Het had me ruim 500 euro gescheeld als iemand me een seintje had gegeven.

Ik moet bekennen dat ik direct al vermoedde dat mijn inspanningen niets zouden opleveren.Het is dan ook niet meer dan logisch dat heel veel Amsterdammers niet de moeite getroosten die ik me heb getroost. Zolang er niet fatsoenlijk wordt gehandhaafd blijven die Amsterdammers de klos. Als boefje heb je totaal niets te vrezen in de stad. Jammer dat die boefjes dat ook weten.

Ralf Hesen, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden