'Beste Yuri, eens verslaafd betekent altijd verslaafd'

Voor zijn cocaïne- en cannabisverslaving verbleef journalist Mick Boskamp in 2013 in dezelfde Schotse kliniek als waar Yuri van Gelder eerder was afgekickt. In een brief legt hij de turner uit hoe de verslaving nog steeds een loopje met hem neemt.

Yuri van Gelder Beeld Tzenko Stoyanov

Beste Yuri,

Afgelopen woensdag stond je groot met een foto op de voorpagina van De Telegraaf.

Het bijschrift begon met 'Het ene moment hang je in de schijnwerpers van de olympische turnhal in Rio de Janeiro ondersteboven aan de ringen; het volgende moment sta je in de anonimiteit van een Nederlandse snelweg en staat je wereld op z'n kop.'

Boosheid
Zo anoniem stond je daar trouwens niet, want je werd 'gesnapt' in een benzinestation langs de A2 door Erik Dijkstra uit Bergen, die De Telegraaf liet weten: 'Hij nam tijd om een foto met me te maken en vertelde ook eerlijk dat hij een paar biertjes had gedronken na zijn kwalificatie. Hij zag er beduusd en aangeslagen uit.'

Niet alleen dat. Naast de glimlach van een boer met kiespijn zag ik bakken vol boosheid op je gezicht. Ik neem aan dat de toevallige passant uit Bergen je niet heeft verteld dat hij de foto zou doorspelen aan De Telegraaf, die er vervolgens een voorpagina van zou brouwen, want dan denk ik dat je de toevallige passant langs de A2 een slinger had gegeven.

En daar maak ik me misschien nog het meeste zorgen om. Om je kwaadheid over wat er is gebeurd in Rio.

Bullshit
Als er emoties bestaan die mij naar de cocaïne deden grijpen toen ik lang en breed verslaafd was, dan waren het wel wrok en boosheid. Tijdens mijn behandeling in hetzelfde Schotse kasteel waar jij vier jaar daarvoor werd behandeld voor je middelengebruik, werd daar ook steeds weer op gehamerd.

Hoewel ik in herstel heb geleerd deze gevoelens te herkennen bij mezelf en ermee te dealen, kan een mens niet voorkomen dat hij kwaad wordt.

In principe is het ook een heel gezonde emotie. Zo heb ik me de afgelopen dagen lopen opwinden over de bullshit die over jou werd geschreven in de media.

Klinkklare nonsens
Het begon op dinsdagochtend met een opiniestuk in NRC Handelsblad van advocaat Marc Schroeder met de kop 'Alcohol is geen doping, gun Yuri van Gelder dat afzakkertje'.

Dat is toch klinkklare nonsens, Yuri, wat die advocaat beweert? Je hebt drie maanden in een verslavingskliniek gezeten. Een verslavingskliniek die het twaalfstappen-programma hanteert, het enige bewezen programma dat helpt bij verslavingen. Er bestaat namelijk geen medicijn voor. Een drugs- of alcoholverslaving is een chronische, dodelijke, progressieve ziekte.

Het programma werkt alleen als je totale abstinentie van middelen betracht. Als je cocaïne snuift, kun je geen alcohol meer drinken. En als je alcoholist bent, kun je geen cannabis meer roken. Het kan wel. Alles kan. Maar volgens het principe dat jij en ik inmiddels uit ons hoofd kennen, spreken we dan wel van een terugval.

Genezen
Ook NOS Rio kwam met de grootst mogelijke nonsens, de dagen nadat je was weggestuurd. In de interviews met al die arme olympische deelnemers die opeens iets over jou moesten zeggen, of ze nou wilden of niet, werd veelvuldig gewag gemaakt van het feit dat je genezen zou zijn van je verslaving. Was het maar waar.

Als men kon genezen van een verslaving, dan zou ik op voorspraak van wijnschrijver Harold Hamersma een kloeke chardonnay in huis halen en daar heerlijk van gaan genieten met z'n tweetjes. Maar helaas. Eens verslaafd betekent altijd verslaafd. Het enige wat je hoeft te doen in je leven om clean te blijven, is één ding veranderen en dat is alles.

Of denk jij daar anders over? Dinsdagavond keek ik op de NPO-site naar een documentaire over jou die ik nog nooit eerder had gezien, waarschijnlijk omdat ik het onbewust te confronterend vond. Want in de tijd dat jij aan het einde van het vorige decennium naar de kliniek ging, zat ik volop in mijn actieve verslaving. In Hangen en Opstaan, De Comeback van Yuri van Gelder word je door NOS-verslaggever Vlado Veljanoski geconfronteerd met het feit dat je verslaafd bent.

Mick Boskamp. De 59-jarige journalist heeft bijna dertig jaar een cocaïne- en cannabisverslaving gehad. In april 2013 is hij gestopt, waarna hij achttien weken is behandeld in een Schotse kliniek. Vandaag is hij drie jaar, drie maanden en vijftien dagen clean Beeld Nyusha Glenn

Slechte raadgever
Terwijl je naar beneden kijkt, zeg je: "Dat vind ik een groot woord..."
"Waarom?" vraagt Veljanoski. Je zoekt naar woorden: "Om... eh... kijk... eh... ja... ja... ik weet niet wat ik moet zeggen..."

Dan opnieuw: "Het is een te groot woord, zeg maar. Het is gebeurd. Daar hoef ik niet om te liegen. Maar ik vind het een smerig woord, heel smerig! Zo zie ik het niet."

Veljanoski: "Hoe zou je het dan willen omschrijven?" Jij: "Misstappen. Elke keer is te veel." Veljanoski: "Waarom doet dat woord zo'n pijn?"
En dan zeg je: "Ik wil niet worden neergezet als een of andere junkie of zo, ik ben een fuckin' sportman!"

Sluw en krachtig
Dat is het moment dat ik de bevestiging kreeg van wat ik al die tijd had gedacht. Namelijk dat je verslaving nog steeds een loopje met je neemt en je doet geloven dat je een recreatief gebruiker bent.

Zelf heb ik dertig jaar gedacht dat er helemaal niets met me aan de hand was. Zo sluw en krachtig is die verslaving. Maar jij hebt nog een veel groter probleem dan ik, je bent namelijk een topsporter. En topsport heeft alles met wilskracht te maken. En laat die nou net de slechtste raadgever zijn als het op verslavingen aankomt.

En opmerkelijk genoeg blijk je juist zonder wilskracht het verst te komen in je herstel. Dat heeft alles te maken met die belangrijke eerste stap, die jij na drie maanden Schotse kliniek moet hebben kunnen dromen. In het Engels.

We admitted we were powerless over drugs and alcohol - that our lives had become unmanageable.

Prioriteiten
Ik denk dat jij toen al zo gefocust was op een terugkeer als topturner en mogelijk al toekomstig olympisch kampioen dat je een heel ander herstel voor ogen had. Dat je je prioriteiten - heel menselijk overigens - elders hebt gelegd.

In de documentaire laat je in de tuin achter de Schotse verslavingskliniek zien dat je twee ringen aan een dikke tak van een boom bond en zo je oefeningen deed. Je moest toch wat.

Herstel kent vele wijsheden. Sommigen begrijp ik (nog) niet, maar deze is zo klaar als een klontje: alles wat je voor je herstel zet, raak je kwijt.
En in dat opzicht is het niet verwonderlijk dat je op maandag opeens in het vliegtuig naar Nederland zat en je droom van het halen van olympisch edelmetaal uiteen was gespat.

NOS-sportverslaggever Vlado Veljanoski maakte een documentaire over de comeback van Yuri van Gelder. Hij heeft hem acht maanden gevolgd. Beeld anp

Buitenaardse prestatie
Maar je bent compleet in de steek gelaten in Rio. Hoeveel mensen had je niet om je heen? Maar zat daar één persoon tussen die echt op de hoogte was van jouw situatie? Die tegen de leiding kon zeggen dat een Holland Heineken House in de nabijheid de kat op het spek binden was?

Of waren de bobo's van TeamNL net zo onwetend als het op verslaving aankomt als al die zogenaamde experts die de kranten de afgelopen dagen hebben gevuld met lulkoek?

Het is allemaal klote voor je. En dat is het. Wat ik je oprecht toewens is dat er een dag komt dat je naar jezelf kunt kijken, zonder oordeel, en tot het besef komt dat je een verslavingsprobleem hebt. En dat je in dat opzicht een buitenaardse prestatie hebt geleverd door de finale van de Olympische Spelen te bereiken. Laat niemand, maar dan ook niemand je wijs maken dat het anders is.

Lees ook James Worthy: Als TeamNL echt een team was, pakte iedereen zijn spullen

Beeld Tzenko Stoyanov
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden