Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Beste redacties, besturen en directies, maak plaats

PlusMassih Hutak

Racisme zit diepgeworteld in onze politiek, overheidsorganen, politie, Belastingdienst, zorg, onderwijs, huizenmarkt, banenmarkt, technologie, waar niet eigenlijk? Zo ook in de Nederlandse kunst- en cultuursector. Wat zich de afgelopen weken wereldwijd heeft ontvouwd in de vorm van protest tegen antizwart geweld is natuurlijk niet iets van de afgelopen weken. 

Het verzet kent, net als het geweld, een lange geschiedenis. De huidige protesten zijn een strijd tegen de fysieke dreiging, maar ook tegen de genormaliseerde (non-)verbale onderdrukking en dehumanisering van zwarte mensen en mensen van kleur. Dat is namelijk niet minder pijnlijk, minder schadelijk of minder dodelijk.

De oppressie en negatieve beeldvorming vinden al decennia­lang structureel plaats via platforms die via de popcultuur ons collectieve geheugen conditioneren. Of het nou gaat om talkshows of sketch­programma’s of series of films of musea of theaters, het zijn altijd overwegend witte mensen die in een overwegend witte omgeving vanuit een overwegend comfortabele positie verhalen vertellen over zwarte mensen en mensen van kleur, vaak in een gemarginaliseerde rol.

Zo nu en dan worden er ‘andere’ stemmen (artiesten, acteurs, schrijvers, kunstenaars, etc.) uitgenodigd om plaats te nemen in de etalage van deze homo­gene instellingen.

Maar een betekenisvolle rol in de besluitvorming blijft uit. De gezichten in de etalage zijn niet of nauwelijks vertegenwoordigd op de redacties, in de besturen en in directies. Ze keren wel steeds terug als maker en vooral als onderwerp, dat wel. 

Maar niet structureel en zeker niet om de koers mee te bepalen. Hierdoor ontbreekt échte kritische zelfreflectie binnen de instellingen en ontstaat een situatie waar op heel waardevolle publieke plekken slechts de helft van het publiek vertegenwoordigd is en zich thuisvoelt. 

Ondertussen gaan steeds meer intelligente en getalenteerde zwarte mensen en mensen van kleur, die al ondervertegenwoordigd zijn op deze posities, weg. Het lukt hun werkgevers en collega’s niet om ze op hun gemak te stellen en hun veiligheid te waarborgen. In gesprekken over thema’s waar zij experts en ervaringsdeskundigen in zijn, worden zij overgeslagen. Niet alleen hun kennis en kunde worden niet op waarde geschat, ook hun gevoel wordt ontkend of genegeerd.

De richting en het beleid van onze kunst- en cultuurinstellingen worden bepaald door witte mensen die hun moraal meten langs de meetlat van andere witte mensen die allemaal bezig zijn met het vertellen van verhalen over niet-witte thema’s maar daarin geobsedeerd zijn door de mening van andere witte mensen. 

Als zwarte persoon of persoon van kleur die daar dan scherp, kritisch of zelfs realistisch op reflecteert, ben je ‘moeilijk’ en ‘ongezellig’. En vooral ondankbaar.

Beste redacties, besturen en directies, ik vraag u hierbij, in alle dankbaarheid, om plaats te maken. Het is tijd.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden