Column

'Beste Eddy Terstall, in je nieuwe film zag ik echte mensen'

Beeld Jean-Pierre Jans

Beste, ik wil eigenlijk zeggen: lieve, Eddy Terstall. Gisteren is je film Meet me in Venice in première gegaan. Ik mocht hem al eerder zien en heb je meteen na afloop gefeliciteerd. Volgens mij heb ik gezegd dat ik het een 'lieve film' vond. Het kan ook zijn dat ik het woord 'ontroerend' heb gebruikt. Beide begrippen zijn eigenlijk onjuist, en toch zijn dat de twee haakjes waaraan ik de film zou willen ophangen.

In al jouw films is de mens niet zozeer een goed wezen, maar een redelijk wezen. In Deal werd in de slotscène afstand gedaan van het geld, in je bejubelde Simon was de euthanasie uiteindelijk de meest menselijke oplossing. Het menselijke is jouw uitgangspunt; je zou zelfs kunnen zeggen dat je, tegen beter weten in, in al je films een sociaaldemocratisch ideaal laat zien. Ik geloof dat dat niet bestaat, jij nog wel. In je laatste film is dat net iets anders.

Sterk in je laatste film vond ik namelijk het verhaal van het meisje dat haar vader aanvankelijk niet kende, maar zich gaandeweg bewust wordt van het feit dat zij net zo is als hij; hij was geen echte vader, niet echt verantwoordelijk of heel erg vriendelijk, maar wel een levenskunstenaar die vrijheid om zich heen moest hebben en begreep dat hij daarvan de consequentie moest ondervinden. Zij zal zijn weg vervolgen met alle gevolgen van dien. Zij zal - ik geef niets prijs - geen echte moeder blijken.

Mensen moeten elkaar vrij laten; volg je hart en wees niet bang, uiteindelijk vallen de consequenties mee.

Daarbij heb je je film gelardeerd met de muziek van Beppe Costa en anderen en dat werkt schitterend. Beppe weet zijn tekort aan techniek - en dat geldt denk ik ook voor zijn acteren - te compenseren met een geweldige charme. Hem zien is hem geloven in al wat hij doet. In feite geldt dat ook voor Roberta Petzold, die zijn dochter speelt.

Kortom, van mij krijgt je film vier sterren. Ja, het echte plot zag ik al na dertig seconden aankomen, maar daar gaat het niet om. Ik zag echte mensen; ze behoren tot dezelfde soort, ze zijn van dezelfde familie, het schuurt, het wringt, het lukt en het lukt niet - en aan het eind krijgen ze zichzelf. Je productiebudget verdient een nul meer.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden