Column

Bestaat er een groter mysterie dan deze zeven letters?

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Als ik thuiskwam van school keken mijn moeder en ik altijd samen naar Frasier. Ik weet niet meer op welke zender het was, maar de serie Frasier was er altijd. ­Niles, Martin en Frasier, ze werden een soort familie.

Er stond altijd een pot mangothee op tafel en een pak van de koekjes die gisteren in de aanbieding waren. Mangothee. Ik ben er dol op. Ooit ben ik een keer door een geliefde gedumpt vanwege mijn voorliefde voor warme dranken met steenvruchtsmaak.

Ze kon maar niet begrijpen dat een volwassen man fruitthee kon drinken. Bij elke slok die ik nam, nam haar libido af. Langzaamaan veranderde mijn geliefde in een steenvrucht die ik niet meer mocht proeven.

Frasier was een ingewikkelde serie voor de tiener die ik was. Alleen al het beroep van het hoofdpersonage bracht veel vragen met zich mee. Frasier Crane was ­radiopsychiater. Mensen belden hem op en hij gaf ­advies, of hij deed het niet, zoals bij Roger.

"Roger, at Cornell University they have an incredible piece of scientific equipment known as the tunneling electron microscope. Now, this microscope is so powerful that by firing electrons you can actually see images of the atom, the infinitesimally minute building block of our universe. Roger, if I were using that microscope right now, I still wouldn't be able to locate my interest in your problem. Thank you for your call."

Het mooie aan de serie vond ik, naast de weergaloze dialogen, dat de twee broers ongegeneerde snobs ­waren en dat de vader het tegenovergestelde van zijn zoons was.

Martin Crane hield van bier en sport op televisie. Hij hield van zijn oude stoel en van zijn hond Eddie. Maar alle drie waren ze eenzaam.

Hoe groot en ­belangrijk de broers zichzelf ook maakten, hoeveel aanzien ze ook hadden; ze wisten allebei dondersgoed dat aanzien weinig waard is als er in de nacht niemand naast je ligt naar wie je kunt kijken als je zwetend wakker schrikt.

In feite was de serie een soort visueel dagboek van drie mannen die op hun eigen manier tegen de alles­vernietigende bitterheid vochten. En het ging over familiebanden.

Familie, bestaat er een groter mysterie dan deze zeven letters? Je wilt ze dicht bij je hebben, maar niet in de buurt. Je wilt contact met ze houden, maar niet met ze afspreken.

De vader van Frasier, een gepensioneerde politieagent, trok bij hem in nadat hij tijdens een overval werd neergeschoten. Het moest wel. Dus daar was hij dan. Met zijn wandelstok en zijn gemopper. De vader liep met een wandelstok, maar hij was van het drietal de minst wankele.

Gisteren hoorde ik van het overlijden van de vader van Frasier. John Mahoney. En ik dacht terug aan de middagen met mijn moeder. De kopjes mangothee. Het ­gelach om de grappen die ik maar half begreep.

Maar nu begrijp ik het.

Alles zal ooit in een steenvrucht veranderen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden