Plus Column

Ben ik te mooi om echt te zijn?

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Ik was uitgenodigd door een student journalistiek bij zijn nog online te verschijnen podcast over Amsterdam-Noord: de Pontcast. Want, zo stond in de mail, je mag eigenlijk geen podcast maken over Noord zonder Massih Hutak als eerste gast.

Ik vind trouwens dat je niets mag doen in Noord zonder Massih Hutak, maar daarover verschillen de meningen. Waar het op neerkomt: als je met me wilt dansen, moet je me eerst versieren.

Over de locatie, restaurant Hotel de Goudfazant, was ik minder enthousiast. De gastheer grappig genoeg ook. Maar we zaten ergens achterin vanuit een verhoging neer te kijken op de rest en dat idee stond me wel aan.

Ik stelde voor om de opening voor mijn rekening te nemen. Dus in plaats van dat de host mij als gast aankondigt, kondigde ik als gast de host aan. In zijn allereerste aflevering. Hier hoort die ene lachende emoji met zweetdruppel bij.

Het is nog wel de vraag of mijn intro de edit haalt. Zo niet, trek ik me met terugwerkende kracht alsnog terug haha. Grapje.

Het werd een van de tofste gesprekken die ik het afgelopen jaar heb gevoerd. En die lofzang klinkt volledig in de richting van de gastheer, die meer columns en interviews van mij had gelezen dan ik mij zelf kon herinneren. Ook mijn oude muziek op ­Spotify was beluisterd én ik mocht een lang verhaal houden over THC.

Mijn kritische radiocolumn over de politie werd aangehaald als voorbeeld dat ik - opluchting! - toch niet, zijn woorden, perfect ben. Ik kwam namelijk altijd 'zo correct' over.

Want gevlucht naar Nederland, leraar geweest, nu muzikant, schrijver en activist. Kortom, was ik niet eigenlijk te mooi om waar te zijn? Of beter gezegd, was mijn persoon, mijn verhaal, niet te mooi om echt te zijn?

Achteraf, tijdens een drankje op een terras aan het water, vroeg ik hem of hij mij dezelfde vraag had ­gesteld als ik, net als hij, een blonde jongen was ­geweest met blauwe ogen. Hij twijfelde. Het is hem vergeven.

Ik heb liever dat je me in de ogen aankijkt en zegt wat je vindt dan dat je pretendeert verlicht te zijn maar eigenlijk een domme idioot bent. Die pretentie ging noch van hem uit, noch van mij, dus geen stress.

Het was, natuurlijk, niet de eerste keer dat ik zoiets hoorde. Vorig jaar, in de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen, zei iemand (ook in een podcast) dat ik 'niet echt ben, maar een pion die naar voren is geschoven door het establishment'.

Want gevlucht naar Nederland, leraar geweest, nu muzikant, schrijver en activist. Ik hoorde dit door mijn oordoppen terwijl ik thuis stond af te wassen en heb hardop gelachen.

Maar deze jongen had wel dezelfde kleur haar en ogen als ik. Plus, ik kon mezelf niet in zijn uitzending verdedigen. Het bizarre is dat ik überhaupt de behoefte voel om mezelf tegen dit soort waanzin te verdedigen.

Bovendien klopt die hele aanname niet. Ik ben problematisch as fuck. Daar komt de goeie shit van.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden