Thomas Acda Beeld Artur Krynick

Bedriegen als liefdevolle kunst koesteren door je een hernia te tillen

Plus Thomas Acda

Ze ligt te slapen op de achterbank. Het is niet laat, het is gewoon alweer vroeg donker. Bovendien heeft ze aan één stuk door met opa gestoeid, ze mag moe zijn. Ik hou van de stilte van het naar huis terugrijden. Het zwijgen na een mooie dag. Wat valt er nog te zeggen? Geniet gewoon en denk het schoon.

Volgende week wordt de schone slaapster alweer negen. Als we Amsterdam binnenrijden, besef ik dat ik mijn dochter straks naar boven zal moeten tillen. Dat is een fijn, maar tegelijk redelijk zwaar vooruitzicht. Ze wordt steeds groter en ik, nou ja, soms een beetje strammer.

Ah, de milieuzone is bereikt. Binnenkort hoef ik niet meer te tillen, mijmer ik de Spaarndammerbuurt door. Dan moet de auto er twee jaar eerder dan beloofd uit. Er is namelijk berekend dat de mensen op de Weesperzijde dan 44 sigaretten per jaar minder gaan roken. Dat ik nooit op de Weesperzijde kom is geen argument, ik weet het. Dat ik vegetariër ben en zeer bewust vlieg, zijn ook geen vergevende bonuspunten.

Dat iemand beslist dat mijn auto weg moet begrijp ik, dat is haar vak. Dat ze binnen een halfjaar het moment waaróp met twee jaar vervroegt, is eveneens haar vak. Maar ook verraad; dat wist ze vanaf het begin. Bovendien: mijn auto, die achttien jaar lang nog geen 7000 km per jaar rijdt, moet wijken voor een auto die na vier jaar op de schroothoop zal verfijnstoffen. It’s the economy, stupid.

Ik maak me allang niet meer boos over de leugens van politici. Dat schip is ondergesneeuwd door een te lang uitblijven van kleur bekennen in, bijvoorbeeld, de zwartepietendiscussie. Eerst maar eens de podiumkunsten 80 miljoen extra afnemen, toch? Er schijnen er nog steeds een paar dat podium te beklimmen. Blijf mijmeren Thomas, niet mopperen.

Ik ga mijn dochter naar boven tillen. Zoals mijn vader dat drie zoons lang heeft gedaan. Zalig was dat. Je was eigenlijk al wakker, maar deed net alsof het stoppen van de auto je alleen nog maar dieper liet dromen. En vader tilde zich een liefdevolle hernia.

Later werd het leuk om, vlak na het tuinhek, te doen alsof je dan pas wakker werd. Mijn vader gespeeld boos. Als ik haar het huis in til, springt het ganglicht automatisch aan. Daar wordt een dode mol nog wakker van, maar mijn dochter snurkt als een politicus die om daadkracht is gevraagd. 

Goed zo, meid. Als zij ons dagelijks bedotten, moeten wij, op ons podium, het bedriegen als liefdevolle kunst koesteren. Daar ergens zit de samensmelting.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden