Nico DijkshoornBeeld Artur Krynicki

Baudet had live aan tafel een eend moeten plukken

PlusNico Dijkshoorn

Op Prinsjesdag zat Thierry Baudet bij Jinek aan tafel. Na een filmpje over rare jasjes, de broek van de koning en het gewicht van een houten koffertje, kwam Baudet in beeld. Hij keek verveeld op zijn telefoon. Tegenover hem zat Lodewijk Asscher die net deed alsof hij zich kostelijk had vermaakt tijdens het item.

Je zou denken: 16-0 voor Baudet. Lodewijk Asscher leek terstond op een oude grijsaard die in een phoneshop veel te hard vraagt of er wel grote knoppen op het toestel zitten. Wat het voor Baudet nog beter maakte was de aanwezigheid van een vrouw die, in een uitstervend accent, van alles vond over Prinsjesdag. Naast Baudet, met zijn telefoon, leek zij op iemand die, halfnaakt in een houten ton, op een gedeelde zevende plaats eindigt tijdens een lokaal cabaretfestival.

Er was zeker even pr-winst voor Baudet, maar het had veel beter gekund. Midden in een tv-show op je telefoon kijken is het eerste waar je aan denkt als je ongeïnteresseerd over wilt komen. Dat was waarschijnlijk het idee: we wachten tot dat schijtlollige item van die parachutespringende gekke verslaggever klaar is, daarna wat gelul over rare hoedjes en dan komt Baudet met zijn telefoon in beeld.

Ik zou dat anders hebben aangepakt. Gekker. Baudet had, live aan tafel, een eend moeten plukken. Werkt altijd. Ik heb dat weleens geprobeerd tijdens een sollicitatiegesprek. Ze zaten me uit te leggen dat ik voor een heel fijn bedrijf ging werken, vroegen of ik het makkelijk had kunnen vinden en daarna zette ik een plastic tas op tafel, trok mijn eend eruit en begon te plukken.

Het goede van een eend plukken is dat het niet valt te negeren. Zelfs Lodewijk Asscher was dat niet gelukt. Je móét wel kijken, zeker als je de veren uit de nek trekt. Nu zat Thierry daar met een lullig telefoontje.

Nog beter zou het zijn geweest als hij een levende zalm in zijn armen had gehad. Dood­enge beesten zijn dat, omdat je niet kunt voorspellen wanneer ze beginnen te spartelen. Dat is heel vreemd bij vissen. Pas na een kwartier denken ze: hé, weinig water hier.

Baudet zou Asscher hebben verpletterd. Midden in een betoog over sociale zekerheid opeens een trillende zalm midden op tafel. Het liep heel anders. Na Baudet en Asscher ging het over Katten Die Vogels Eten. Daar moesten Baudet en Asscher verplicht naar luisteren. Cabaretier Martijn Koning zat er omdat hij ook een kat heeft.

Daar hadden we die dode eend goed kunnen gebruiken.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in. 

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden