Plus Column

Batterij leeg en het wachten verleerd

Ik ben het wachten verleerd. Ik bedoel: het echte wachten, dat wat ik vroeger deed toen ik de streekbus van het Westland naar Den Haag moest hebben. Drie kwartier was een eitje.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Natuurlijk verveelde ik me wel, maar het duurde nooit lang voordat ik een spelletje had bedacht. Ik telde de fietsers met een blauwe fietstas - rood was te makkelijk. Volgde de meanderende regendruppels op de abri. En bij mist toverde ik het landschap in gedachten weer tevoorschijn.

Daar moest ik aan denken toen ik laatst bij de opstapplaats van de veerpont naar de NDSM-werf stond. Het was zaterdagavond, de wachttijd een duizelingwekkende twintig minuten.

Zonder na te denken pakte ik mijn telefoon. Batterij leeg. Ik was niet de enige met die ­reflex. De veertig wachtende mensen om mij heen staarden allemaal naar hun mobiel.

Negentien minuten. De digitale klok deed me denken aan de wekker op mijn nachtkastje. Wat moest ik doen met zo veel tijd? Het was te kort om de AKO op het sta­tion in te duiken, maar te lang om van de omgeving rond het IJ te genieten.

Mooi hoor, filmmuseum Eye en de A'DAM Toren, maar die ken ik nu wel. En de volle maan had ik na twee minuten ook wel gezien. Bovendien kon ik er nu ook geen foto's van maken voor Instagram.

Vol zelfmedelijden keek ik naar mijn reflectie in de abri. In beeld verscheen ineens een vrouw, een vijftiger met bergschoenen en een windjack aan, in haar handen een statief met camera. Ze zette het ding voor de ijzeren pilaar van het busstation. Ze richtte de camera op de hemel.

"Wat doet u?" vroeg ik.

"Ik maak een foto," zei de vrouw. Ze draaide aan een knopje.

"Van de paal?"

"Ja, en van het busstation. Kijk maar." Ze deed een stapje opzij en liet mij ook kijken.

"Is dit uw werk?"

"Ik doe een cursus." Ze wees opzij. Toen zag ik dat er bij andere pilaren nog meer mensen met statieven stonden.

"Wat voor cursus is dat dan?"

"Ze noemen het urban photography, geloof ik."

"Is het leuk?"

"Nou, je kunt er hele leuke dingen mee. Lichtstrepen maken, bijvoorbeeld. Als er straks een bus komt, laat ik het je zien." Ze rommelde nog wat met de instellingen.

Ik keek omhoog naar het busstation.

"Daar is er een," zei ik.

De vrouw keek op, zette haar oog tegen de camera en drukte. Ze deed een stap achteruit. Samen keken we naar het scherm. Geen streep.

"Jammer," zei ik.

"Het lukt wel, hoor. Er komen nog genoeg bussen," zei de vrouw optimistisch. Ze fotografeerde de volgende drie bussen - telkens geen lichtstreep.

"Ik heb dat ook vaak: als iemand kijkt, lukt het me ineens niet," zei ik om haar gerust te stellen. De vrouw glimlachte flauwtjes.

Rechts van ons kwamen de cursisten in beweging.

De vrouw pakte haar statief. "Ik moet naar de groep," zei ze, mij alleen achterlatend.

Ik keek naar de klok: nog vijf minuten.

Reageren? yasmina@parool.nl

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden