Plus Column

Ballenbak in de badkuip

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Beeld Agata Nowicka

Toen ik in het Stedelijk Museum de stenen trap afdaalde, zag ik in mijn ooghoek een suppoost door een ingang van brede plastic stroken verdwijnen - een beetje zoals bij de slager voor de koeling, maar dan in blauw.

Ik twijfelde of ik erachteraan zou gaan. Misschien was de ruimte daarachter wel 'privé' en waren ze het verboden-toegangbordje vergeten op te hangen. Sommigen zouden zich daar niet door laten tegenhouden, maar ik ben van nature van het gezagsgetrouwe soort.

Wat ook meespeelde, was dat ik net op de bovenverdieping een tentoonstelling had bezocht die mijn uithoudingsvermogen behoorlijk op de proef had gesteld. De expositie Wonen in de Amsterdamse School was als een bezoek aan een Frans kasteel geweest. Na de tiende fauteuil en het zoveelste bed met bijpassend dressoir kon ik geen ameublement meer zien.

Een andere suppoost, die vanuit een hoekje aan publieksbegeleiding deed, zag mijn aarzeling. Hij glimlachte en knikte in de richting van de mysterieuze doorgang; ik had zijn persoonlijke toestemming.

Door het kobaltblauwe plastic stapte ik naar binnen. Toen mijn ogen aan het donker gewend waren, zag ik een diepe, witte bak, een soort jacuzzi, die tot de rand toe gevuld was met parelmoerkleurige ballen. Tussen de ballen waren drie mensen verstopt, hun uitstekende neuzen en ledematen verraadden hun aanwezigheid.

Terwijl ik probeerde te wennen aan het idee dat dit kunst was, zei iemand me dat ik er gerust bij kon komen zitten, er was nog plek voor één. Ik wilde wel weten hoe een ballenbak ook alweer voelde, dus deed ik mijn schoenen uit en beklom het zwembadtrappetje aan de zijkant.

De landing was heerlijk zacht, als de eerste haartjes van een baby. Terwijl mijn lijf door de parels werd gemasseerd, zakte ik langzaam dieper weg in het bad. Op een beeldscherm boven me waren afwisselend onnavolgbare mangapoppetjes en verklede mensen te zien, begeleid door onbegrijpelijke teksten. Videokunst.

Ik besloot het uit te zitten, ik lag immers zo lekker. Maar toen een meisje dat het wel gezien had, probeerde op te krabbelen en ik daardoor steeds verder naar de bodem zakte tot het punt dat ik boven mij alleen nog maar parels zag, sloeg dat verrukkelijke gevoel om in paniek. Dat was psychologisch, want ademen kon ik tussen die grote gaten heus wel, maar bedenk dat maar eens als je op de bodem van een bad ligt - ook al is het een ballenbad.

Natuurlijk kwam ik boven en hielp de badmeester in de gedaante van de suppoost mij eruit. Maar ik kon niet langer blijven. Ik moest de frisse lucht in.

Toen ik op het Museumplein stond en nog eens naar het gebouw keek, werd ik eraan herinnerd dat het pand in de vorm van een badkuip was gebouwd.

yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden