Plus Column

Bajesdorp, een sprookjesachtige plaats

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Bajesdorp is een sprookjesachtige plaats. De oude cipierswoningen naast de hoofdingang van de Bijlmerbajes worden omringd door hoge bomen, struiken vol bessen, wilde bloemen. Hier en daar dringt het groen de huizen binnen.

Op deze plek komt nooit iemand. Behalve de bezoekers van de Bijlmerbajes dan, maar die hebben werkelijk geen idee. Weten zij veel wat er achter die groene jungle naast de gevangenis ligt. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd.

Nee, alleen de liefhebber weet het. Mensen die houden van het ongepolijste, het onbedachte, de rafelranden van de stad - plekken waar je tegenwoordig met een vergrootglas naar op zoek moet, omdat ze stuk voor stuk verdwijnen. En de mensen die er wonen, die weten het natuurlijk ook.

Sandra is de eerste persoon die ik tegenkom in het dorp. Haar voormalige cipierswoning heeft ze Villa Kakelbont gedoopt. Ze ziet eruit als een volwassen versie van Pippi Langkous: harige benen, harige oksels en boven op haar hoofd een paardenstaart van dreads. Het enige haar dat ze heeft geschoren, zat op de zijkanten van haar hoofd. Aan haar linkeroorlel hangt een sleutel. Handig; kun je die ook niet meer kwijtraken.

Ze geeft me water en een rondleiding. Liever wil ik even zitten, luisteren naar de vogels, kijken naar het ijverige geklus van een meisje verderop in een tuin, maar ik moet door. Er is veel te bekijken, zegt Sandra.
We zien een pipowagen, waar een vriendin van Sandra woont. Een boomhut, waar een kennis een tijd bivakkeert. Moestuinen.

Compostprojecten. Een gigantische bus waarmee eten naar vluchtelingen in Griekenland is gebracht. Een Griekse puppy die mee terug is gekomen. De artist in residence: een gevluchte jongen uit Syrië. En de Muiterij - een huis dat als sociaal centrum fungeert.

Dan gaan we eindelijk zitten, op een boomstam. Sandra begint over politiek. De wijk staat namelijk, net als de gevangenis, te koop. Als er niets gebeurt, verandert de groene oase in een woontoren, die zo hoog is dat je je er geen voorstelling van kunt maken. We turen naar de lucht. De gevangenistorens zijn er niks bij, zegt Sandra.

Zij en haar buren proberen het rijk ervan te overtuigen dat het de plek aan hen moet verkopen, zodat ze er een zelfstandige woningbouwcorporatie van kunnen maken. Dan moet kraker Sandra voortaan huur gaan betalen. Dat geldt ook voor de antikrakers in het dorp. Het viertal ex-cipiers krijgt dan een huurstijging.

Buurvrouw Anna komt er bij staan. Panterprinttruitje, Birkenstocks. Heus niet alle krakers hebben dreads, zegt Sandra. "We hebben allemaal een baan en hangen ook de was op. Net als gewone mensen." Ze snuift. Iemand gooit een dekbed over een vensterbank.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden