Lezersbrief

‘Autoluwe ambities gelden alleen voor bewoners van de grachten en kades’

Centrumbewoners Maaike, Lishe, Kim en Marcel voelen zich kind van de rekening van de autoluwe plannen van Dijksma. ‘De lusten voor de grachten, de lasten voor de straten eromheen.’

Stadhouderskade. Beeld ANP

Het stadsbestuur heeft ­grote ambities met het ­autoluw maken van de stad. De binnenstad moet zelfs zo veel mogelijk autovrij worden. Wethouder Sharon Dijksma scherpte eerder dit jaar het doel uit het coalitieakkoord verder aan: niet 7000 tot 10.000 parkeerplaatsen moeten verdwijnen voor 2025. Nee, het schrappen van ruim 11.000 plekken is zelfs mogelijk.

Dat stemde hoopvol, voor wie in een straat woont gevuld met stilstaande auto’s, doorgaand verkeer, met nauwelijks ruimte voor fietsen, een smal trottoir en geen groen. Maar de praktijk leert dat die hoop vooralsnog ijdel is. De ambities blijken namelijk erg selectief: wie niet aan een gracht of een kade woont, heeft pech.

Zoals bekend kampt Amsterdam met achterstallig onderhoud aan ­kades en grachten. Deze worden de komende jaren vernieuwd. Als dat toch moet gebeuren, heft de gemeente daar meteen zoveel mogelijk parkeerplaatsen op. Dat is prachtig en mooi voor de mensen die aan de grachten wonen, en voor hen die er graag wandelen of fietsen, maar de omgeving lijkt daarvan de dupe te worden.

In grote delen van de binnenstad worden de parkeerplaatsen voor 85 procent bezet door vergunninghouders, zegt de gemeente. Bewoners of ondernemers met een parkeervergunning behouden die gewoon, autoluw beleid of niet, tot aan overlijden, verhuizing of wegdoen van auto. Wethouder Sharon Dijksma wil weliswaar het aantal parkeervergunningen verlagen, maar het verloop gaat traag. Alternatieve parkeermogelijkheden voor vergunninghouders zijn er niet of nauwelijks. Parkeergarages liggen te ver weg en hebben geen ­extra plaatsen.

Stadsdeelvergadering

De gevolgen hiervan worden geïl­lustreerd door de situatie in onze straat, de Montelbaanstraat, hartje stad. Het is nu al een straat met veel overlast van auto’s. Aan weerszijden wordt over de volle lengte geparkeerd. Tussen de rijen stilstaande ­auto’s door razen andere auto’s, veelal (Uber)taxi’s en toeristen die op hun routeplanner ‘Amsterdam Centrum’ intikken. Zij worden via onze straat naar Nieuwmarkt en Wallen geleid. Niet fijn voor de bewoners, niet fijn voor de schoolklassen van De Witte Olifant, die dagelijks oversteken naar het gymlokaal van de andere nabijgelegen school, de Sint Antonius. Plaats voor fietsen is er nauwelijks, de trottoirs zijn erg smal, geen enkele boom of groen.

Het is bovendien een straat met erg weinig parkeervergunninghouders (zeven, binnenkort zes want een buurman met vergunning gaat verhuizen). Ruim 90 procent van de bewoners wil het dan ook heel anders, blijkt uit een buurtinitiatief. En het treft, want de straat wordt later dit jaar helemaal vernieuwd. Wij ­grepen deze kans aan om de straat leefbaar te maken: we mailden met betrokken ambtenaren en presenteerden ons initiatief tijdens een stadsdeelvergadering, waar we met instemming werden ontvangen. We droegen immers bij aan de autoluwe ambities van het stadsbestuur.

Maar vorige week werden we gebeld: het kan voorlopig helemaal niet. En wanneer het wel kan is niet te zeggen. Dijksma kan niet één autoplaats in de Montelbaanstraat opheffen, want er verdwijnen al parkeerplaatsen op omliggende grachten, zoals de Recht Boomssloot en Oudeschans.

Valse hoop

Onze autoluwe ambities, kortom, ­gelden helaas niet voor u, hoeveel overlast van auto’s u ook heeft en hoe graag bewoners het ook anders willen. Sterker, de Montelbaanstraat moet dienen als parkeerzone voor de bewoners van de grachtenpanden. Voor hun deur wordt het immers ruimtelijk en groen, maar zij moeten hun auto’s wel in de buurt kunnen parkeren.

Valse hoop is mild uitgedrukt. Niet alleen wat betreft de autoluwe stad, ook ‘maatschappelijke participatie’ blijkt in de praktijk anders uit te pakken. ‘Bij herinrichtingsprojecten in de openbare ruimte worden bewoners en ondernemers actief betrokken bij het ontwerp en uitvoering.’

Voor ons gold het niet. Eén telefoontje en onze maandenlange inspanningen gingen van tafel. De lusten voor de grachten, de lasten voor de straten eromheen.

Maaike Hermes, Lishe Los, Kim ­Vogel en Marcel van Engelen, bewoners Montelbaanstraat, ­Centrum 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden