'Asscher is geen Feyenoorder. En daarmee geen PvdA'er'

Lodewijk Asscher kan het verschil maken als verbinder in het politieke circus, schrijft publicist Marcel Duyvestijn. Maar dan moet hij de zure zeikerds van de PvdA achter zich laten.

Asscher is het grootste bestuurlijke talent dat we ooit hebben gezien, maar in het PvdA-shirt komt dat er niet uit, volgens Marcel Duyvestijn.Beeld anp

"Het systeem is pervers geworden," zei burgemeester Eberhard van der Laan in Zomergasten. "De beloningen gaan naar degenen die het beste zijn in de ander afkatten."

Zelden iemand gezien die de huidige politiek zo treffend beschrijft.

Hij refereerde aan een debat in de Kamer, na de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo in Parijs. Alle hondjes stonden inderdaad te blaffen aan het hek. Allemaal wilden ze scoren. Ze wilden hun quote terugzien in het acht­uurjournaal, daarom gingen ze vol op het orgel.

Geert Wilders gaf aan dat Rutte bloed aan zijn handen heeft als een asielzoeker in ons land een aanslag zou plegen. Daarop plaatste Diederik Samsom Wilders op één lijn met de terroristen. Halbe Zijlstra (VVD) wilde bewakers met mitrailleurs en Alexander Pechtold (D66) stond dat weer weg te lachen.

Het was eigenlijk het bekende circus van ingestudeerde trucjes. Je had dat debat net zo goed niet hoeven voeren.

Van der Laan hekelde in Zomergasten het gebrek aan samenwerken om constructieve oplossingen te vinden, want uiteindelijk willen al die partijen hetzelfde: vrijheid, veiligheid en voorspoed.

Toen vorig jaar de campagne op stoom moest komen, sprak ik een paar mensen rond het kamp van Lodewijk Asscher. Hij stond toen nog onwennig in de ring. Hij keek naar zijn bokshandschoenen en sloeg maar wat.

Ik begreep niet zo goed waarom hij mee moest doen met het afkatten van anderen, terwijl hij zo'n mooi verbindend verhaal kan houden.

Met name zijn aanvallen op zijn voormalig grote vriend Rutte kwamen nogal ongeloofwaardig over. Maar hij kon niet anders, zeiden zijn medewerkers. Anders kom je er niet doorheen.

Zou zomaar kunnen. De media houden van gevechten, van theater, van grote gebaren. En toch. Is het verbindende, constructieve verhaal op de lange termijn niet veel mooier? Nee, je haalt er niet direct Teletekstpagina 101 mee, dat weet ik, maar als je het consequent doorzet wel.

Kijk even naar Frankrijk. Daar stoomde Emmanuel Macron dwars door het midden op. "Niet links, niet rechts, maar recht door zee," zou Rita Verdonk zeggen. Vanuit het niets had hij een nieuw verhaal, een nieuwe partij en marcheerde hij naar het Élysée.

Hij werd president en haalde vervolgens ook een meerderheid in het parlement. Niet door vliegen af te vangen, zoals Van der Laan het uitdrukt, nee, door een progressief en tegelijkertijd realistisch verhaal te houden. Niet door te peuren in de ­oude vermolmde partijkarkassen, nee, hij noemde die partijen niet eens. Hij had zijn eigen verhaal.

Ik weet dat Asscher nu - in zijn PvdA-zwembroek - nadenkt over zijn toekomst. Hij leest boeken. Hij staart naar de horizon, terwijl zijn voeten in de Middellandse Zee bungelen. Ook hij heeft naar Macron gekeken en speelt met de gedachte hetzelfde te doen.

Marcel Duyvestijn, publicist.Beeld -

Maar dan moet hij wel de PvdA verlaten. De PvdA is irrelevant ­geworden. Dat weet hij ook wel. Het is een hard oordeel. En onverdiend. Want de sociaaldemocratie heeft Nederland veel gebracht. Maar het spreekt gewoon niet meer aan.

De PvdA is een anachronisme. Het Feyenoord van de politiek, vanwege het heroïsche verleden, de arbeideristische spelers en het mooie stadion. In die zin was Dirk Kuyt de Diederik Samsom van het voetbal. Hij wist zijn club nog één keer het kampioenschap te brengen, maar daarna was het over.

Lodewijk Asscher is geen Feyenoorder. En daarmee ook geen PvdA'er. Hij vindt die leden maar een stelletje zure zeikerds. Hij staat liever op zaterdag met zijn zoon op het voetbalveld dan dat hij in een naar shag en verschaald bier ruikend zaaltje staat om de zweep van de linkse kiezer op zijn rug te voelen.

Asscher is het grootste bestuurlijke talent dat we ooit hebben gezien, de Johan Cruijff van Den Haag. Maar in het PvdA-shirt komt dat er niet uit.

Daarom gaat hij, na zijn vakantie, op de terugweg even bij Eberhard van der Laan langs aan de Herengracht. In de tuin van de ambtswoning zal Eberhard een vlieg doodslaan, met de vlakke hand.

Dan kijkt hij Lodewijk diep in de ogen. "Ik ga het niet meer meemaken," zal hij zeggen. "Maar jij bent de enige die dit politieke gekrakeel gaat overstijgen." Hij zal Lodewijk de vaderlijke blik gunnen. En Lodewijk weet wat hij moet doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden