Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Applaus vanaf de boten. Tranen prikken in haar ogen

PlusJessica Kuitenbrouwer

Op de sluis zitten vier mannen in voetbalshirts. Donkerrode en zwarte strepen strijken verticaal over hun bovenlichamen. Ze drinken uit blikjes. Het is één uur ’s middags, het café is nog niet open. Meer mannen voegen zich bij hen. Sommigen dragen hun voetbalshirts al op de fiets, anderen trekken ze ter plekke aan. Langzaam vormt zich een groep. Argwanend kijken buurtbewoners toe. Dat er sprake is van een samenscholing mag duidelijk zijn, maar waarom deze mannen zich hier verzamelen is nog een raadsel.

Meer fietsen, nog meer mannen. Nu ook een vrouw – geen voetbalshirt, wel de juiste kleuren. Meer fietsen, een motor, meer mannen, meer vrouwen. Een groep meisjes arriveert, ook zij dragen het tenue.

Mensen nemen plaats op bankjes, praten wat bij. Blikjes worden rondgedeeld, flessen wijn en fris gaan open. Mannen omhelzen elkaar, een vrouw aait teder over iemands rug. Tegen de coronaregels in, maar omstanders voelen goed aan dat ze hier beter niks over kunnen zeggen.

Voorzichtig wordt er wat gelachen.

Opeens zie ik dat ze allemaal bloemen bij zich hebben.

Dan geeft één van de eerste vier voetbalshirts een teken. De menigte vouwt zich om de sluis heen. Aan weerszijde van het water staan minstens honderd mensen langs de balustrade.

Vanaf het Oosterdok vaart een stoet boten de Oudeschans op. Bloemen worden in de lucht gestoken. Ik ruik buskruit. Een rode wolk stijgt op uit een ontstoken fakkel. Er wordt een spandoek uitgehangen, waarvan ik de tekst niet kan lezen door de menigte. Het voetbalteam zet Here comes the sun van The Beatles in. Vanaf de boten wordt geklapt, mensen gooien bloemen naar het water.

De boten komen naast elkaar stil liggen in de brede vaart. Er klinkt nog meer muziek, maar door de harde wind herken ik het niet. Meer buskruit, weer een fakkel, maar nu met witte rook. Een toespraak die ik niet kan verstaan. Lachende mensen, iemand begint te huilen.

Vanaf de boten echoën dankbetuigingen over het water. De menigte antwoordt met nog meer bloemen. Door een regen van stelen vaart de stoet op de ingang van de sluis af. Het wordt stil aan de kade.

Vanaf mijn plekje in de schaduw zie ik de stoet weer tevoorschijn komen. Het gezelschap op de boten is duidelijk ontroerd. Stralend sturen ze elkaar instemmende blikken en gooien ze bloemen over en weer. Op de middelste boot legt een jonge vrouw ze allemaal zorgvuldig over een eikenhouten kist.

Tranen prikken in haar ogen.

Kippenvel staat op mijn armen.

Wat een prachtige uitvaart.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden