PlusColumn

Anderhalf uur naar het geschuifel van een oude man kijken

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Soms zijn er televisie-uitzendingen waar je zoveel over hoort dat je ­gewoon geen zin meer hebt om ze terug te kijken. Deze week miste
ik Wit Is Ook Een Kleur van Sunny Bergman en de roast van Gordon.

Allebei prikkelen ze me totaal niet tot terugzien. Sunny die stapjes vooruitzet in een gymzaal, terwijl Tofik Dibi alsmaar achteruit moet lopen, Gordon en Bridget die elkaar niet mogen - ik gelóóf het allemaal wel.

Ik had wel zin om de documentaire over ­Remco Campert terug te zien, hoe druk daar ook over werd gedaan. Het leek mij rustgevende zen-tv, anderhalf uur naar het geschuifel van een oude man kijken. Dat bleek te kloppen.

Tijdens het kijken van die film dacht ik wel steeds: hoe dóé je dat eigenlijk, een documentaire maken?

Eerst moet er natuurlijk geld aangevraagd worden. Dan moet je een scenario inleveren en een plan en een artistiek idee hebben. Anders krijg je geen geld.

We zien Campert naar de tv kijken met een verrekijker. Dat is belangwekkend beeldmateriaal. Ook neemt Campert de Prijs der Nederlandse Letteren in ontvangst, een klassiek documentairemoment met een speech en een publieksshot van Cees Nooteboom.

Maar een groot deel van de film wordt besteed aan Campert en zijn vrouw Deborah die met elkaar scrabbelen. Is dat aangekondigd bij de subsidieaanvraag? Schreef regisseur John Albert Jansen: 'We volgen de dichter bij het scrabbelen met zijn vrouw. Zij staat heel veel potjes voor en Campert vermoedt dat hij haar niet meer zal ­inhalen. Dit staat voor de vergankelijkheid van het leven' - of zoiets?

We zien langdurig hoe Campert traag zijn schoenen aantrekt. Knap dat de regisseur dit aan de subsidiefondsen wist te verkopen. Ik denk dat hij dat zo deed: 'De dichter heeft steeds meer moeite met het aantrekken van zijn schoenen. Hij gebruikt hiervoor een lange schoen­lepel. Gelukkig heeft hij zijn typmachine nog, waarop hij in het aanschijn van de dood nog steeds relevante poëzie schrijft.'

Ook vroeg ik me af hoe dat met cameraman, geluidsman en regisseur is gegaan, daar in dat prachtige huis in Amsterdam-Zuid.

Moesten Remco en Deborah, nadat de camera, het licht en het geluid waren opgesteld, iedereen van koffie was voorzien en er even over koetjes en kalfjes was gepraat, gewoon, alledaags gaan zitten scrabbelen? Dat voelt toch enigszins als het opnemen van een pornofilm.

Hoe dan ook, ik ben blij dat Remco Campert dit allemaal heeft overleefd.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over media.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden