null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Amsterdam moet een stap verder gaan: een huurplafond

PlusMassih Hutak

‘Ongekend: Amsterdam wil sociale huurwoningen opkopen’ kopte Het Parool afgelopen maandag. Goed nieuws, maar alleen deze wil uitspreken is niet genoeg.

Dat corporaties de jaarlijkse afgesproken hoeveelheid nieuwe huurwoningen niet kunnen bouwen, ligt volgens hen volledig aan de verhuurdersheffing. Deze jaarlijkse belasting, alleen vorig jaar al goed voor zo’n 2 miljard euro, was in het leven geroepen als crisismaatregel tijdens de laatste economische recessie. Maar het bestaat nog steeds.

Waarom?

Het stelt corporaties namelijk deels in hun gelijk met het niet of nauwelijks kunnen bijbouwen van nieuwe huurwoningen. Het ontslaat ze echter niet van de verantwoordelijkheid om ­service en onderhoud te bieden die inbegrepen zijn in de huren van bestaande woningen. Huren die jaarlijks verhoogd worden, ook in de pandemie. Bewoners brengen die met pijn en moeite op, maar hun huizen blijven soms wel decennia onverzorgd. Dit gebeurde ook al vóór de verhuurdersheffing.

Daarnaast zijn er corporaties die vertragingsstrategieën toepassen om huizen die in slechte staat zijn niet tijdig te renoveren, waardoor ze wel móeten slopen. Dat is voordeliger, helemaal als je daarna vermogendere huurders en kopers kwijt kunt op hetzelfde stukje goedkope grond als voorheen. Overigens slopen ­corporaties soms ook huizen waar niets aan mankeert, zodat bijvoorbeeld hoogbouw gerealiseerd kan worden, om vervolgens daar weer flink aan te verdienen.

Moeten coöperaties zich laten leiden door financiële markten die woningen zien als beleggingsobjecten? Huisvesting is een universeel mensenrecht. En het is de taak van onze overheid om erin te voorzien dat we allemaal een veilig en betaalbaar dak boven ons hoofd hebben.

Door het privatiseren van de publieke voorziening die woningen eigenlijk zijn, leven mensen nu in één van de rijkste landen ter wereld in slecht geïsoleerde en slecht geventileerde huizen. Waar ook nog lood stroomt door het kraanwater. Met alle negatieve gevolgen van dien voor de gezondheid van bewoners en hun kinderen.

Nu onze gemeente de wil uitspreekt om sociale huurwoningen op te kopen, is dit bij uitstek hét moment om uit te zoomen en te kijken naar de reden dat het überhaupt ooit zo ver heeft kunnen komen. De échte oplossing zit hem niet enkel in één pressiemiddel. Dit heeft alleen effect als we het hele systeem dat de huidige problemen veroorzaakt, aanpakken.

Dus: het opkopen van sociale huurwoningen moet gepaard gaan met een huurplafond voor minstens vijf jaar, het terug­kopen van vastgoed van (om­streden) investeerders en een antimassatoerismebeleid. Dit gebeurt al in Berlijn en Barcelona. Het zou Amsterdam sieren als we niet alleen hun voorbeeld volgen, maar nog een paar stappen verder durven te gaan. Niet om een heroïsch verhaal over onszelf op te hangen, maar gewoon, zodat mensen krijgen waar ze recht op hebben.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden