Plus Column

Amsterdam loopt weer eens ver voor de sanitaire muziek uit

Patrick Meershoek Beeld Maarten Steenvoort

Er wordt de laatste tijd veel gesproken over de kloof tussen Amsterdam en de rest van het land, en het duurt nooit lang voor het genderneutrale toilet wordt genoemd als een typisch voorbeeld van de hardnekkige wijze waarop de hoofdstad zichzelf van alles en iedereen probeert te vervreemden.

Vijf genderneutrale toiletten zijn er nog maar te vinden in heel Amsterdam, maar in de provincie zijn ze er nu al schijtziek van.

Er is een kleine steekproef gedaan, en daaruit bleek dat negen van de tien ondervraagden het gevreesde hurk­toilet op de overbevolkte Franse camping verkiezen boven een brandschoon genderneutraal toilet met drielaags papier in de hoofdstad.

Amsterdam loopt weer eens ver voor de sanitaire muziek uit, luidt de aanklacht.

Ik stel me daar een blaasorkest op de ventweg bij voor, opgejaagd door de hoofdstedelingen voor zich en afgeremd door de provincialen achter zich. Van de zenuwen kunnen de blazers alleen maar langgerekte lage tonen voortbrengen op hun instrumenten, en hoge piepgeluiden.

Amsterdam heeft een reputatie hoog te houden als landelijk laboratorium van de grote en de kleine boodschap.

Wereld­beroemd is de piskrul natuurlijk. De introductie ervan op het einde van de negentiende eeuw deed een golf van opluchting door de stad gaan.

Maar ook de mobiele kakkinette waarmee de hoofdstad in de jaren tachtig het probleem van de hondenpoep op straat te lijf ging, dwong in het hele land bewondering af.

Daarna kwamen nog de plastic plaskruizen, de urilift en de sanisette die zich na elk bezoek met een hoop gesis en geblaas volautomatisch reinigt.

Allemaal voorbeelden van de onophoudelijke vernieuwingsdrang die toen bij mijn weten nooit tot grote onrust heeft geleid, laat staan tot een kampenstrijd tussen stad en provincie.

Het zal dus vermoedelijk wel met seks te maken hebben.

Het genderneutrale toilet vestigt de aandacht op de beweeglijkheid van de seksuele identiteit. Die is volgens de nieuwste inzichten geen onwrikbaar gegeven, maar bevindt zich op een glijdende schaal en in sommige gevallen zelfs een zeephelling.

Een fascinerende gedachte, maar misschien ook wat onrustig voor de mensen die alleen maar even op de pot zijn neergestreken om een bolus te bakken.

Hoe nu verder? Duidelijk is dat Amsterdam als hoofdstad een dubbele verantwoordelijkheid heeft.

De vernieuwing moet doorgaan, maar ook moet de boel bij elkaar worden gehouden. Wellicht is het mogelijk om naast het genderneutrale toilet nog een nieuwe wc te introduceren in de stad, de provinsette, speciaal voor bezoekers van buiten de stad in hoge nood.

Een vertrouwde wc met een geruststellende inrichting moet het wat mij betreft worden, met een luchtverfrisser in de variant dennengeur, een rol grijs wc-papier, een boekje met moppen over minderheden en dat bekende tegeltje met de tekst: 'Laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt.'

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden