'Amsterdam is uitgegroeid tot de Europese pillenhoofdstad'

Honderdduizenden toeristen komen naar Amsterdam voor drugs. Daarvoor betaalt de stad een hoge prijs, schrijft Erik Heijdelberg, bestuurder van de William Schrikker Groep, organisatie voor jeugdbescherming en reclassering.

Coffeeshop Smokey op het Rembrandtplein. Het drugstoerisme zal Amsterdam uiteindelijk zwaar opbreken, stelt Erik Heijdelberg. Beeld anp

Van de zeven miljoen toeristen die Amsterdam jaarlijks bezoeken, komen er mogelijk een half tot twee miljoen in de eerste plaats voor drugs: wiet, hasj, pillen, coke en paddo's. De publieke discussie over het Amsterdams toerisme gaat echter over bierfietsen, te brede fietstaxi's, meer hotels, tentoonstellingen en congressen en te grote drukte op het Rokin. Zo wordt een groot probleem met zeer hoge sociale kosten ontlopen: Amsterdam is een drugshoofdstad.

Misschien wel de helft van de goedkope vluchten naar Amsterdam bestaat eigenlijk uit drugsvluchten en minimaal een derde van de duizenden hotelbedden die nu gepland staan zullen onderkomens zijn voor drugstoeristen. Het is niet de onderwereld die de bovenwereld corrumpeert, maar de bovenwereld van hotels, festivals en luchtvaartmaatschappijen die profiteert van vaak goed georganiseerde criminaliteit. Met de stad als marktmeester.

Pillenmarkt
We maken ons druk over liquidaties op straat, de top duizend van veelplegers, drugsafval in Brabant en tanend gezag van lokale bestuurders tegenover drugscriminelen. Tegelijkertijd profileert Amsterdam zich als dancehoofdstad met 130 festivals per jaar. De stad is daarmee een pillenmarkt zonder weerga, en dus is het niet vreemd dat er een grote drugsindustrie is ontstaan.

Natuurlijk hoeft niemand de illusie te hebben dat drugsgebruik en de handel in drugs met verboden uitgebannen kunnen worden. Maar het gemeentebestuur en tal van bedrijven doen iets anders. Die stimuleren bewust een toerisme dat deels gebaseerd is op drugs en op de uitzonderlijk liberale markt daarvoor die Amsterdam in Europa is. Die markt draait allang niet meer om de coffeeshop met een paar kilo rode Libanon. Het is goed georganiseerde criminaliteit waarin softdrugs, coke en pillen moeiteloos door dezelfde, vaak gewelddadige consortia worden verhandeld.

Wij discussiëren over de talrijke ijswinkels in de binnenstad. Waar komen die plotseling vandaan? De zorgen gaan niet over ijs, maar over het witwassen van drugsinkomsten.

Runners en katvangers
Duizenden jongeren in deze stad, vaak uit de zwakste milieus en met beperkte verstandelijke vermogens dienen als runners, katvangers, witwassers en dergelijke. Daarmee valt meer te verdienen dan met schoolgaan of werken voor het minimumjeugdloon. De broertjes en zusjes van jonge criminelen krijgen niet alleen een verkeerd voorbeeld, ze hebben meer kans op goed betaald werk als drugsrunners of hosselaars dan als medewerker van bijvoorbeeld een supermarkt.

Het is zinloos de effecten van deze drugsindustrie op kwetsbare jonge schoolverlaters te bestrijden als de drugsindustrie tegelijkertijd wordt gestimuleerd. Het is zinloos en ontoelaatbaar om de economische toekomst van Amsterdam (deels) te baseren op dit drugstoerisme. De nadruk op het aan de drugsindustrie verbonden toerisme zal Amsterdam uiteindelijk zwaar opbreken.

Soms wordt gekoketteerd met voorstellen voor het liberaliseren van cannabis. Een goed idee voor een andere wereld, dat voorbijgaat aan het feit dat pillen, wiet en coke deels producten zijn van dezelfde criminele ketens. Daaraan zullen we eerst iets moeten doen.

Dance-industrie
Toen Ard van der Steur, onze huidige minister van Justitie, nog Kamerlid was, voorspelde hij het einde van het drugstoerisme. Maar het beleid van de gemeente Amsterdam als antwoord op de wietpas werkt in elk geval niet. Voor het gebruik van softdrugs door toeristen bestaat geen enkele belemmering. We zijn met alle nadruk op het stimuleren van de dance-industrie ook nog eens pillenhoofdstad geworden.

De oplossingen zijn niet makkelijk, maar de eerste stap is op te houden te ontkennen dat een zeer groot deel van ons toerisme aanvoer is voor een criminele industrie waarvan velen profiteren, maar waar grote delen van de jeugd en dus wij allen een enorm hoge prijs voor gaan betalen, in de vorm van gebrekkige opleidingskansen, criminaliteit, corruptie, onveiligheid en bedreigde geestelijke gezondheid van grote groepen jongeren en veel gezinnen.

Erik Heidelberg. Beeld Eigen foto
Erik Heijdelberg

bestuurder van de William Schrikker Groep, organisatie voor jeugdbescherming en reclassering.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden