James WorthyBeeld Agata Nowicka

Amsterdam is helemaal niets zonder onze lieve vrouwe

PlusJames Worthy

Ik zit weer op mijn bankje voor het ziekenhuis. Mijn vader is op de zesde verdieping aan het chemokuren en ik wacht op hem. Ik kijk naar de mensen die het ziekenhuis binnenlopen en ik kijk naar de mensen die het ziekenhuis verlaten.

Kersverse ouders. Een vrouw in een rolstoel met een maxicosi op haar schoot. In de kinderstoel ligt een ieniemienie Amsterdammertje te slapen. Het is een meisje. Ze is haar allereerste droom aan het dromen. Dan schrikt ze wakker. Ze hoort voor het eerst een tram.

Een oude man gaat op het bankje naast me zitten. Hij trekt het mondkapje van zijn gezicht af en steekt een sigaret in zijn mond. Tussen onze bankjes in staat een bord waarop de woorden ‘Rookvrije Generatie’ staan, maar deze man is van een andere generatie. Misschien is dit zijn laatste dag. En zijn laatste sigaret. De tram trekt zachtjes op. Misschien is dit de laatste keer dat de oude man een tram hoort.

“Ik ben de directeur van het ziekenhuis. Vandaar dat ik hier gewoon mag roken. Dit is het OLVG, toch? Ik ben Gerrit. Onder Leiding van Gerrit. Daar staan die letters voor,” zegt hij.

Een vrouw stapt uit een taxi en loopt bellend het ziekenhuis binnen.

“Duim voor me. Ik bel je later.” Haar stem gaat alle kanten op. Een boterhamzakje in de wind.

Een meisje in een rolstoel. Haar onderbeen in het gips. Haar moeder duwt haar richting de schuifdeuren. Een jonger zusje volgt de rolstoel op vijf meter. Ze is boos. Haar grote zus krijgt alle aandacht, omdat ze onhandig is. Op het gips staat ‘I Love Justin Bieber’ in paarse letters.

De volgende baby rolt het ziekenhuis uit. Een jongetje met een mutsje op. Het Ajaxlogo pal op zijn voorhoofd. De vader duwt zijn gezicht in de maxicosi. De moeder ziet pips en de baby ziet paps.

Gerrit drukt zijn peuk uit op het bankje en zegt dat hij weer naar binnen moet. Een belangrijke meeting.

Nog een rolstoel. Een vrouw duwt haar man naar buiten. De man mist een been. Hij zegt tegen zijn vrouw dat ze beter moet sturen. Ze negeert zijn gemopper.

“Wil je alsjeblieft wat beter sturen? Ik word knotsgek van jouw bochtenwerk.”

“Dan ga je toch lekker lopen, Frits.”

Hij schiet in de lach, en zij geeft een kus op zijn kruin.

Dan loopt de vrouw die bellend het ziekenhuis binnenliep, niet bellend naar buiten. Het duimen heeft niet geholpen. Ze heeft slecht nieuws gekregen. Ze pakt haar telefoon en drukt hem uit. Ze heeft geen zin om te praten. Morgenochtend doet ze hem wel weer aan.

De derde baby van vandaag. Bolle wangen en een paars mutsje. Een ballon en een onnodig grote knuffelbeer. Er komt een tram aan. De bestuurster ziet een pasgeboren Amsterdammer het OLVG uitkomen en mindert vaart. De baby mag niet wakker worden. De bestuurster blaast een kusje naar de ouders.

Amsterdam is helemaal niets zonder onze lieve ­vrouwe.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden