Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Amsterdam, de trotse aanvoerder van het puinzooiklassement

PlusMarcel Levi

Zonder twijfel is één van de vaakst herhaalde aansporingen van ouders naar kinderen om hun rotzooi eens op te ruimen. En ondanks een goede opvoeding lijkt die boodschap niet blijvend over te komen. Het is voor de meeste Amsterdammers immers de gewoonste zaak van de wereld zoveel mogelijk zooi botweg op straat te kieperen.

Konden we tot voor kort nog comfortabel al die toeristen de schuld geven van de puinhoop in de stad, nu blijkt toch pijnlijk dat met een fractie van de hoeveelheid buitenlandse bezoekers de bende op zijn minst even groot is. Het was trouwens toch al niet zo logisch toeristen verantwoordelijk te houden voor al die afgedankte matrassen en kapotte koelkasten die her en der in ons straatbeeld terug te vinden zijn.

Het is overigens ook duidelijk dat de gemeente Amsterdam de twijfelachtige ambitie heeft om de trotse aanvoerder te zijn van het puinzooiklassement. Ik woon niet ver van de Vijzelstraat die sinds de start van de bouw van de Noord/Zuidlijn, ongeveer vijftien jaar geleden, tot een vrijwel permanente bouwput is getransformeerd. Na opening van de metrolijn werd het er niet beter op. Integendeel, ons gemeentebestuur besloot toen dat het moment gekomen was om alle bruggen te vernieuwen, wat alweer meer dan een jaar tot een totale puinhoop leidt. Kennelijk was het net een graadje te moeilijk voor de stadhuisambtenaren om te verzinnen dat beide operaties beter op hetzelfde moment hadden kunnen plaatsvinden.

Het is met alle respect volslagen onduidelijk waarom de verbouwing van die bruggen nu al meer dan een jaar moet duren. Interessant genoeg worden nu al maandenlang dagen met enige bouwactiviteit afgewisseld met weken van inactiviteit.

Misschien is deze slakkengang wel te wijten aan de grote aantallen onderaannemers en een totaal gebrek aan regie daarover. Stratenmakers van onderaannemer A komen om twintig meter straat te betegelen en stoppen dan abrupt. Vervolgens komt na een weekje onderaannemer B voor de volgende zeventien meter. En als na weken de stoep eindelijk af is en er strak bijligt, arriveert alweer de volgende ploeg die om onduidelijke redenen in de gloednieuwe straat een enorm gat gaat graven om vervolgens de klinkers schots en scheef terug te gooien.

En hoewel het hele project tergend langzaam het einde lijkt te naderen, zien al die onderaannemers nu hun kans schoon om overal langs de straat enorme hoeveelheden bouwmaterialen (hoezo een mondiaal tekort?) te dumpen. Van Weteringschans tot Munt ligt zonder twijfel al maandenlang het grootste openbare bouwmaterialen­magazijn van het land met overal stapels stenen, pallets met stoepranden en bergen zand.

We blijven uiteraard hopen op een mooi einde. Maar ik zou er niet van opkijken als het nog maanden gaat duren voordat alle zooi weg is. Want we houden kennelijk niet zo van opruimen.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden