Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Amsterdam, blijf onthouden wat er op ons schild staat

PlusJessica Kuitenbrouwer

In de nacht van 3 augustus 2019 spot een medewerker van De Nederlandsche Bank een wapperend wapen van Amsterdam in een zee van mensen. Hij baant zich een weg door de menigte en tikt de jonge jongen die het schild om zijn nek heeft geknoopt op de schouder.

“You wear that, but do you know what that means?”

De jonge jongen, een Spanjaard, kijkt de bankier vragend aan.

“Your cape – the flag. Triple X – do you know what it means? It means that we’re honest, we’re strong and we will always be there for you!”

“Valiant, Steadfast, Compassionate – actually,” corrigeert de Spanjaard.

“Huh? Well, anyway, it means that we’ll always be there for you – okay?” De bankier geeft de kleine regenboogwimpel die uit zijn borstzak steekt aan de Spanjaard, omhelst hem en verdwijnt weer in de ­massa.

Heldhaftig – Vastberaden – Barmhartig. De woorden hingen half maart overal in de lege stad. In abri’s, etalages, op spandoeken over de gracht. Geen Amsterdammer zou ooit nog twijfelen aan wat we zijn. Wij zijn heldhaftig, vastberaden en bovenal barmhartig. Sámen zouden we door deze crisis zeilen. Met de armen ineen gehaakt (figuurlijk, uiteraard) zouden we de zwakkeren in onze samenleving afschermen en onze bejaarden beschermen tegen zowel het echte virus als het eenzaamheidsvirus. We zouden onze leus waarmaken. We zouden Amsterdam zijn, and we would always be there for you.

Ik kijk naar de abri’s, waar alweer gewone reclame in hangt. Onze tranen van ontroering zijn gedroogd. De spooky lege straten lijken wel een vage herinnering uit een dystopische nachtmerrie, en we hebben inmiddels andere dingen aan ons hoofd. We strijden tegen racisme, tegen gender­ongelijkheid, homofobie, transfobie, of proberen juist op een afgeladen camping zo goed als het kan te negeren wat er in de wereld gaande is. We settelen in ons nieuwe normaal – hoe dat er ook uit mag zien. We leven nog, merken dat de wereld ook wel door blijft draaien zonder Matthijs van Nieuwkerk op tv en staan nog maar weinig stil bij dingen.

Ook morgen staan we niet stil langs de Prinsengracht voor de Canal Parade, helaas. Toch hoop ik dat de Pride niet onopgemerkt voorbijgaat, en ook dat men ziet dat er nog steeds elk uur van de dag iemand op de Dam staat te protesteren tegen institutioneel racisme. Dat Amsterdam blijft onthouden wat er op ons schild staat: heldhaftig, vastberaden en barmhartig. Want misschien mogen we dan op een dag definitief tolerant en inclusief daaraan toevoegen.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad. Lees al haar columns hier terug. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden