Teaser Roze Beeld Artur Krynicki
Teaser RozeBeeld Artur Krynicki

Amnesty heeft een dolk in Navalny’s rug gestoken

Plus

Je zult maar in je cel wachten op transport naar een strafkamp in Siberië, en dan dit lezen: ‘Amnesty International erkent Aleksej Navalny niet langer als ‘gewetensgevangene’ (prisoner of conscience).

Als de oppositieleider en anticorruptiestrijder van Rusland is hij de afgelopen tien jaar mishandeld, gearresteerd, vergiftigd, ten onrechte veroordeeld, geïsoleerd en nu op weg naar de goelag.

Amnesty verwoordde het een paar weken terug nog als volgt: ‘Navalny is zijn vrijheid ontnomen vanwege zijn vreedzame politieke activiteiten en het gebruik van het vrije woord. Daarom kennen wij hem de status van gewetensgevangene toe en eisen wij zijn onmiddellijke vrijlating.’

Niet meer dan logisch.

Maar nu is Navalny die status weer kwijt omdat hij in een inmiddels ver verleden een aantal nationalistische uitlatingen heeft gedaan.

Dat betrof de instroom van arbeiders uit voormalige Sovjetrepublieken, zoals Tadzjikistan en Oezbekistan. Inderdaad geen fijne woorden, maar Navalny heeft hier allang afstand van genomen. En die woorden hebben niets te maken met zijn huidige strijd voor een vrijer Rusland.

En trouwens: Jehova’s getuigen die rücksichtslos worden vervolgd in Rusland (en er nogal curieuze gedachten op nahouden) zijn terecht wel door Amnesty als gewetensgevangenen bestempeld.

Ik bedoel maar.

Het schandelijkste is nog dat Amnesty zich hierin voor het karretje van zich links noemende gekkies heeft laten spannen die nauwe banden onderhouden met het Russische staatspropagandakanaal RT.

Directe aanleiding van de actie van Amnesty lijkt een serie tweets van een Russische journaliste die onder de naam Katja Kazbek opereert.

Zij is de dochter van een Russische miljonair, woont in New York en is columnist bij RT. Kazbek, die zichzelf profileert als een ‘woke stalinist’, fulmineert al lange tijd tegen Navalny en de Russische liberale oppositie.

Kazbek schrijft ook voor Grey Zone, een site vol complottheorieën en verhalen vol lof over Assad, Loekasjenko en andere ‘linkse’ dictators.

Uitgerekend Grey Zone bracht het Amnestynieuws als eerste naar buiten en citeert uit correspondentie met de mensenrechtenorganisatie.

Dat Amnesty überhaupt in gesprek is met zulke types is al een gotspe.

Amnesty verweert zich nu dat het etiket ‘prisoner of conscience’ slechts een symbolische waarde heeft en dat ze blijven strijden voor Navalny’s vrijlating.

Maar juist die symboliek is in Rusland zo belangrijk. Het eerst verlenen van zo’n status en die even later weer afpakken is onverantwoordelijk.

Voor de Russische staatsmedia was het natuurlijk bingo. Elke mogelijkheid om de geloofwaardigheid van Navalny te ondermijnen wordt met beide handen aangegrepen. En van enige nuance is natuurlijk geen sprake.

Op Navalny is best wat aan te merken, maar één ding staat onomstotelijk vast: een moediger strijder tegen corruptie en onrecht is er in Rusland niet te vinden.

Amnesty heeft een dolk in Navalny’s rug gestoken – juist nu zijn trein naa gaat rijden.

Derk Sauer is uitgever van The Moscow Times en columnist bij Het Parool. Hij is ook ­oprichter van de Russische krant Vedomosti en oud-uitgever van RBK Gazeta.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden