Theoder Holman Beeld Wolff

'Ammehoela met de vrouwenemancipatie,' zegt Hennis

Plus Column

Zag ik nu een grappige foto van mevrouw Jeanine ­Hennis-Plasschaert, onze oud-minister van Defensie en tegenwoordig Special Representative of the Secretary-General for the United Nations Assistance Mission for Iraq, in een chador? Ja, die foto zag ik. En eigenlijk was hij niet zo grappig.

Mevrouw Hennis was op visite bij de grootayatollah Ali al-Sistani, de belangrijkste sjiitische geestelijk leider in Irak.

Nu koester ik de opvatting dat mensen zelf moeten weten wat ze dragen; de een heeft graag een luier op zijn kop, de ander een helm, ikzelf heb tegenwoordig de beschikking over een met Sinterklaas gekregen wollen muts.

Maar bepaalde kleren dragen om politiek-religieuze redenen, maakt een gevaarlijk slijmerige indruk, vooral als je weet waar die chador in Irak voor staat. Het is een dwangmiddel; wie hem niet aan het lijf heeft gekleefd moet rekening houden met gevangenisstraf en lijfstraffen.

Respect voor iemands geloof is netjes, maar tot op zekere hoogte. Die hoogte wordt bereikt als deelname aan bepaalde rituelen of opvattingen jouw morele grenzen passeren.

Ik heb er als atheïst geen moeite mee een net pak aan te trekken als ik de paus zou ontmoeten, maar ik ga niet zo'n jurk dragen als hij. En mocht ik verzocht worden te bidden of de voeten van de paus te kussen, dan doe ik dat ook niet. Zint dat de vicarius Christi niet, dan maar geen ontmoeting.

Steeds vaker verschijnen er filmpjes op internet van vrouwen in het Midden-Oosten die hun hoofddoek afwerpen. Zij willen vrij zijn, maar zij worden gearresteerd.

'Ammehoela met de vrouwenemancipatie,' zegt mevrouw Hennis nu eigenlijk. Een westerse politica die op verzoek van de Iraakse macht een chador aantrekt, verklaart zich namelijk solidair met de ayatollahs die vrouwen onderdrukken.

Stel dat een Amerikaanse president mevrouw Hennis verzoekt geheel naakt te verschijnen om zodoende te converseren over bepaalde wereldproblemen, zou zij dan ook haar laatste sluier afwerpen? En zo ja (want ik denk dat mevrouw Hennis dit juist reuze spannend zou vinden) waar liggen dan haar grenzen? Bij een hakenkruis?

Beleefdheid is keurige kruip­olie, maar je spiegelen aan een cultuur die jou veracht, laat zien dat die verachting terecht is.

Bij de opoe van de ayatollah ga je met een hoofddoek op alleen op visite, bij zijn zich zeer machtig wanende kleinzoon juist niet! Dan draag je een keurig mantelpakje, een parelketting en hoge hakken.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Hennis in Irak Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden