Lezersbrief

'Altijd moe zijn na het lesgeven is niet goed'

Er moet structureel een aantal zaken worden aangepakt in het onderwijs, schrijft Igo Raadt in een lezersbrief aan Het Parool. 'Een paar centen erbij zal het probleem ook niet oplossen.'

'Als ik terugkijk moet ik constateren dat het werk haar ­eigenlijk jaar op jaar meer energie kostte, hoe leuk ze het werken met kinderen ook vindt' Beeld anp

Beste Sander Dekker, mijn vrouw is zo'n zeven jaar geleden begonnen als lerares in het basisonderwijs, na een verkorte opleiding als zijinstromer.

Zij gaf afgelopen schooljaar vier dagen per week les aan een groep 3. Ze had geen klassenondersteuner. De ondersteuner die er was, liep structureel de gaten dicht.

Speciale gevallen
De klas bestond uit dertig leerlingen. In de afgelopen jaren zaten in ­de groep vaak een paar leerlingen met het stempel hoogbegaafd, anderen waren dat juist wat minder. Vaak had ze ook nog kinderen met dyslexie in de klas. Al die 'speciale gevallen' kosten veel extra tijd, wat ten koste gaat van de 'gewone kinderen'. Passend onderwijs voor dertig kinderen lukt eigenlijk niet.

Mijn vrouw ging iets voor half acht de deur uit en kwam meestal pas rond half zes weer thuis. De afstand naar haar school was slechts een paar minuten lopen. Ondanks die lange dagen had ze veel te weinig tijd over om leuke lessen voor te bereiden. Haar salaris was nog geen 1800 netto euro per maand.

De school zit in een relatief nieuw gebouw, maar het lokaal is eigenlijk te klein voor zoveel kinderen. De luchtkwaliteit en de temperatuur­regeling in haar lokaal waren slecht, al sinds het begin. Afgelopen periode, op mooie dagen, was het bijna 30 graden in haar lokaal.

Geen verbeteringen
Ze kwam regelmatig met hoofdpijn thuis. Het digibord gaf geen scherp beeld, maar er was geen geld. De meeste tijd naast lesgeven moest ze besteden aan allerlei administratie. Vaak bleek achteraf dat hier weinig mee werd gedaan. Als ik haar aan het eind van de dag vroeg hoe het ging, was het antwoord de laatste tijd steevast 'moe'.

Als ik terugkijk moet ik constateren dat het werk haar ­eigenlijk jaar op jaar meer energie kostte, hoe leuk ze het werken met kinderen ook vindt. Maar altijd moe zijn is niet goed. Een paar centen erbij zal het probleem ook niet oplossen. Dat moet ook, maar . Echter, wij beiden zien in de nabije toekomst geen verbeteringen die haar zouden kunnen helpen. Ook u geeft eigenlijk aan dat er voorlopig niets zal gebeuren.

Ik ben bang dat mijn vrouw eraan ten onder gaat. Daarom heb ik haar gevraagd ontslag te nemen. Haar gezondheid en ons huwelijk is mij meer waard. Hoe jammer dat ook is voor de kinderen, 21 juli was haar laatste officiële werkdag in de klas.

Igo Raadt, Amstelveen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden