Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Als ze rellen, hebben ze het gevoel dat ze leven

PlusTheodor Holman

Ik zag een YouTubefilmpje van een Amerikaanse gevangenis. Daar gaf men aan elkaar een fles water door van iemand die corona had. De gevangenen wilden zich welbewust besmetten.

Dat deden ze om een aantal redenen. Ze zouden beter worden behandeld in een ziekenhuis, als ze het overleefden zouden ze niet meer besmet kunnen raken en ze vonden het ook slim om het gevangenispersoneel te besmetten. Darwin in actie.

Vorige week las ik dat ‘het lepeltje’ bij sommige studentenverenigingen in zwang is. Als vorm van ontgroening. Iemand met corona steekt een lepeltje in z’n mond en de andere studenten moeten aan datzelfde lepeltje likken. Als iedereen corona heeft gekregen, kunnen ze rustig feesten. Wie het niet redt, heeft in die studentenvereniging niets te zoeken. Darwin doceert.

Je kunt niet zeggen dat onze studenten dom zijn. Wreed wellicht. Net als die gevangenen. Maar studenten moeten nog ontdekken wat leven is. Voor hen is dood een vergissing. Een bierglas dat per ongeluk van tafel valt. Even de scherven opruimen en verder drinken. Dood is iets voor ouders en grootouders die het leven al gehad hebben. Voor gevangenen is dood een machtsmiddel, een wapen, een mogelijkheid om te selecteren wie wel of niet mag meedoen.

Was ik misdadiger, dan had ik een slok uit het flesje genomen – wat heb je te verliezen? Was ik eerstejaars en lid van een studentenvereniging, dan had ik aan het lepeltje gelikt. Dat lepeltje was de sleutel tot minder eenzaamheid – ik weet hoe eenzaam je op die leeftijd kunt zijn.

Dat jeugd zich tegen de avondklok verzet, is het verzet tegen een leven als gevangene. Het is verzet tegen eenzaamheid. Verzet tegen saaiheid, verzet tegen ouders, het is het verzet van jong tegen oud. Verzet tegen overheid. Als ze rellen, hebben ze het gevoel dat ze leven vanwege de spanning om gepakt te worden, de solidariteit die je met de anderen voelt, met de alfawolven die zelfs ‘een teststraat’ in de hens durven steken; ze léven omdat ze spelen met de dood. Daarom ook een aanval op een ziekenhuis. Even de macht voelen waarvan ze denken dat de overheid die heeft.

Strijd geeft testosteron. Een avondklok maakt impotent.

Wat je daaraan doet?

Er is niets aan te doen.

Pas als de jeugd langs hun keel de koude wind van de zeis van Zeisman voelt, wordt het rustiger.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden