James WorthyBeeld Agata Nowicka

‘Als ze een haaienvin zien, is het te laat’

PlusJames Worthy

Ik moet de laatste tijd vaak aan de film Jaws denken. We staan allemaal op het strand. De zon schijnt. Naast de pier staat een groot podium. De burgemeester spreekt, een strandwacht spreekt, een oceanoloog spreekt en als laatste is een hoogleraar ichtyologie aan de beurt.

De burgemeester zegt dat het strand vandaag weer open zal gaan. Hij knipt een lint door. De mensen klappen. “Maar die haai dan?” vraagt een journalist van de plaatselijke krant.

“Die hebben we verjaagd. Het water is weer veilig. En natuurlijk betreuren we het dat er doden zijn gevallen. Ons kustplaatsje zal nooit meer hetzelfde zijn. We hebben onze onschuld verloren, maar we moeten door. En we moeten vertrouwen hebben in onze strandwachten. Zij zullen alles nauwlettend in de gaten houden. We hebben nieuwe verrekijkers voor ze gekocht. Als ze een haaienvin zien…”

“Als ze een haaienvin zien, is het al te laat,” interrumpeert de journalist die ooit voor een grote krant in de stad werkte, maar na een hattrick van burn-outs ervoor koos om naar de kust te verhuizen.

“We hebben een nieuw systeem,” zegt de strandwacht.

“Wat voor systeem dan?”

“Het nieuwste van het nieuwste. Vroeger moesten we gillen als we een haai zagen, maar sinds vandaag hebben we een fluitje.”

“Een fluitje?”

“Het is een speciaal fluitje. Als we heel hard fluiten, hoort de haai het ook. Dit kan hem of haar afschrikken. Maar daar kan de hoogleraar misschien iets meer over vertellen. Over dat haaien ook oren hebben.”

“Haaien hebben inderdaad oren, maar die…”

“En juist daarom hebben we de strandwachters fluitjes gegeven. Heeft iemand anders nog een vraag?” vraagt de burgemeester.

“Hans van Iepen hier. Ik woon op de Trechterstraat 73 en ik heb een vraag. Ik las op Pikiwedia dat haaien bloed kunnen ruiken. Mijn vrouw is gisteren wederom ongesteld geworden…”

“Een haai kan inderdaad bloed ruiken. De soort waar we nu mee te maken hebben, kan een miljoenste deel van bloed in zeewater ruiken.”

“Milan de Ruiter hier. Ik woon in een caravan op de grote parkeerplaats. Mijn vrouw heeft een ander, vandaar. Maar ik ben van de bananenbootverhuur. Ik wil graag van de hoogleraar weten of haaien van bananen houden? Is daar iets over bekend?”

“Dat kan en durf ik niet zo een-twee-drie te zeggen, meneer de Ruiter. Ik heb nog nooit een haai een banaan zien eten.”

“Dus ik mag gewoon open, burgemeester?”

“Maar dan moet u wel de gepaste maatregelen nemen. U heeft de mail ontvangen, toch? Voordat de mensen op een van uw boten stappen, moet u controleren of ze geen wondjes hebben. Geen verse pleisters. En u moet ze goed informeren over wat te doen als jullie onverhoopt toch een haai tegenkomen. Kijk het beest niet recht in de ogen aan. En neurie alsjeblieft niet dat muziekje van die ene haaienfilm. Haaien haten filmmuziek. Zijn er nog meer vragen?”

“Hallo, James Worthy van Het Parool hier. Waarom heeft de oceanoloog nog niets gezegd?”

“Omdat deze oceanoloog niet praat, maar zingt. De crisis is, lijkt het, zo goed als bijna voorbij. Het is tijd voor een feestje. Dames en heren. Helemaal vanuit het Verenigd Koninkrijk. De man, de mythe, Billy Ocean.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden