Plus Column

Als we om 'voetbalhaar' vragen, weet de kapper genoeg

Ellen Dikker Beeld Wolff

Hij wil naar de kapper. Dat wil hij nogal vaak. Vroeger niet. Toen liet hij het groeien. Wilde lokken met een flinke slag die ik zelf af en toe wat bijpuntte.

Maar ineens moest de schaar erin. Het moest kort. Dat had misschien met zijn abonnement op het blad Goal te maken. Al zijn ­helden hadden ineens strak gecoiffeerde coupes.

In het begin namen we fotootjes van Mario Götze mee naar de kapper. Zo wilde hij het geknipt hebben. Inmiddels zeggen we alleen nog dat hij 'voetbalhaar' wil. Dan weet de kapper genoeg.

Helemaal kort geschoren en alleen boven op het hoofd wat langere plukken die met een scheiding opzij worden gedragen. Die scheiding is een geschoren streep. Er is hier in huis veel te doen geweest over de streep. Net als over het bijna kaal geschoren hoofd.

Ik vind het niks voor een kind. En eigenlijk ook niet voor een volwassene. Geef mij maar een lekkere bos haar. Er zijn al genoeg kale mannen. Maar het kind wordt er heel gelukkig van. En mag ik met mijn ouderwetse smaakprincipes voor zijn geluk gaan liggen?

We zijn op een compromis uitgekomen. Hij mag een streep, maar voor het scheren moet de tondeuse op standje twee, anders vindt moeders het te extreem.

Bij Ajax kan het niet extreem genoeg. Er wordt flink op los geëxperimenteerd. Dubbele strepen, een verlengde streep, hele Mondriaanschilderijtjes worden in het haar geschoren. Voor een groot toernooi gaat bijna iedereen naar de kapper. Allemaal gemillimeterde koppies, de één met een kuifje, de ander met een hanenkam.

Hoe groter het toernooi, hoe losgeslagener het kapsel. Vol trots verschijnen de jongens op de dag van vertrek met geblondeerde kroeskoppies, ­gestileerde dreads en rode toefjes op het hoofd. Op de groepsfoto steekt mijn zoontje er met zijn compromishoofd wat flets bij af.

Ik probeer hem voor te houden dat de buitenkant niet zo belangrijk is. Dat hij zijn ­eigen koers moet varen. Maar een groep is dwingend. En mode aanstekelijk. Zeker in de voetballerij. Het haar moet kort, de broek skinny en de sneakers felgekleurd.

Als iedereen hetzelfde draagt, moet je wel heel sterk in je schoenen staan om iets anders te willen. Maar ik blijf erop hameren. Want nu gaat het over een streep in z'n haar, maar straks over een tattoo op z'n arm. En dat haar groeit wel aan, maar die tattoo...

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Reageren? e.dikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden