Opinie

‘Als we niet oppassen, hebben we straks geen stadsdichter meer’

Binnenkort loopt de termijn van Gershwin Bonevacia af. Als er niets gebeurt, zal hij de laatste stadsdichter van Amsterdam zijn, stellen Vivienne Ypma, Ronald Ockhuysen en Jeroen van Kan.

Gershwin Bonevacia, de stadsdichter van Amsterdam.Beeld Bianca Sistermans

Iedere stadsdichter vulde zijn of haar rol op geheel eigen wijze in, maar de bij zijn aantreden pas 26-jarige Gershwin Bonevacia schudt het instituut behoorlijk wakker. Hij is overal, een eenmansguerrilla voor de poëzie.

“Ik wil poëzie zichtbaar maken op plekken waar je het niet verwacht,” is een deel van de missie van Bonevacia. “Ik ga jongeren activeren om ook poëzie te gaan schrijven,” luidt een andere.

In korte tijd is Gershwin niet meer weg te denken uit de stad. Wie de lijst met optredens op zijn website bekijkt denkt van doen te hebben met een popster.

Het aantreden van Gershwin gaat niet onopgemerkt voorbij, ook niet aan de gemeente. Als wethouder van cultuur Touria Meliani de contouren voor haar culturele beleid presenteert, blijkt het document verlevendigd met zijn poëzie. En als de kunstraad enkele maanden later met een advies komt voor de periode 2021-2024 staan daar zeer waarderende woorden in. ‘De kunstraad is enthousiast over het initiatief De Stadsdichter (...) De keuze voor Gershwin Bonevacia als huidige Stadsdichter vindt de kunstraad voorbeeldstellend en getuigen van een heldere artistieke visie.’

Die waardering leidt helaas niet tot een hernieuwde financiële betrokkenheid van de gemeente bij het instituut. Stadsdeel Centrum vroeg de Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam (SLAA) in 2010 om het stadsdichterschap onder de hoede te nemen, maar trok in 2018 de jaarlijkse bijdrage in.

Onbezoldigd verlengd

Toenmalig stadsdichter K. Schippers besloot zijn termijn vervolgens onbezoldigd te verlengen, waarna in allerijl gezocht werd naar een mogelijkheid het instituut te redden. Die tijdelijke oplossing werd gevonden: Het Parool, De Kleine Komedie en de SLAA betaalden de stadsdichter uit eigen middelen, voor een periode van twee jaar.

Intussen zijn we aan het eind van die periode en is er nog steeds geen structurele oplossing voor de financiering van het stadsdichterschap. Als er niet snel iets gebeurt, dan zal Gershwin de laatste in Amsterdam zijn.

In vrijwel alle Nederlandse steden waarin een stadsdichter actief is, levert de gemeente een financiële bijdrage ter ondersteuning van de functie. De hoofdstad vormt daarop een curieuze uitzondering.

Als enige zonder dichter

Wij begrijpen dat het in deze crisistijd, waarin grote cultuurhuizen dreigen om te vallen als gevolg van de coronapandemie, lastig is om geld te vragen voor de stadsdichter. Maar als we niks doen, sterft het fenomeen uit en is Amsterdam straks de enige Nederlandse stad zonder stadsdichter.

Wij weten zeker dat niemand dat wil. De stadsdichter kost maar 20.000 euro per jaar. Als de gemeente niet kan of niet wil bijdragen, dan is het misschien aan ons, Amsterdammers, de stadsdichter te redden. Wij doen bij deze dan ook een beroep op alle Amsterdamse bedrijven en instellingen die de poëzie een warm hart toedragen ons te helpen. Meld u als aandeelhouder. U krijgt er onze stad in poëzie voor terug.

Vivienne Ypma, directeur De Kleine Komedie
Ronald Ockhuysen, scheidend hoofdredacteur Het Parool
Jeroen van Kan, directeur SLAA

Een wereld zonder mensen

We leven vertraagd,
in een herinnering,
in een stilte die de ruimte vult,
in overgave,
in een wereld die ook doorgaat zonder wereld,
in een eenzaamheid waarbij het niet meer gaat om
alleen zijn, maar om de druk op de uitgeputte hemel
te doen verzachten.
Ruimte is iets tijd geven om te kunnen herstellen,
is een windvlaag van absentie, zwevend op de golven
van een fluisterende stad.
Als we maar lang genoeg stil zijn zullen we vanzelf
naakt worden, gaan bestaan voor iets anders
zoals alle ruimtes die niet geleefd,
niet bekeken worden
nu bestaan voor iets anders.
Het allermoeilijkste lijkt mij
iets nieuws durven te betekenen,
dat er meerdere betekenissen
van jou zijn bestaan,
omdat we anders leren kijken
omdat we leven in een zonsondergang van gekooide observaties
in een woonkamer die heel langzaam verandert
in een museum.
We leven in een pauzestand,
zodat we even op adem kunnen komen.
Misschien is dat wel het mooiste.

Gershwin Bonevacia is de stadsdichter van Amsterdam. Hij reageert in Het Parool op de actualiteit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden