James Worthy Beeld Agata Nowicka

Als Robin van Persie de bal had, zag je pure vrijheid

Plus James Worthy

Voetballers die met voetballen stoppen, het raakt me vaak meer dan schrijvers die met schrijven stoppen. Een voetballer stopt op zijn 35ste. Een schrijver begint dan pas echt. Een schrijver stopt op zijn sterfdag, een voetballer moet stoppen als hij nog maar net volwassen is.

Robin van Persie. Zijn naam telt 14 letters. Net als dat de namen van Dennis Bergkamp, Marco van Basten en Zinedine Zidane 14 letters tellen. Het kan geen toeval zijn.

Je zag hem de laatste jaren trager worden. Breekbaar ook. Hij stond op het veld als een prachtige vaas die al een paar keer op de grond gevallen was. Als je op zondagavond naar Studio Sport keek, zag je in elkaar ­gelijmde schoonheid. En alsnog was hij de mooiste vaas die we hadden. Op sommige dagen was hij weer zo goed dat je de lijmresten niet eens kon zien zitten.

De eerste keer dat ik hem zag voetballen, was hij ­zeventien jaar oud. Hij speelde als schaduwspits in een iets te groot shirt. Het leek wel een pyjama. En toen ­begon de jongensdroom. Van Persie scoorde twee vrije trappen. Een linkerbeen als een vanillestokje. Hij raakte de bal zo verschrikkelijk zoet. Na de wedstrijd vroeg een journalist aan hem of het een bevlieging was. Robin antwoordde dat hij gewoon vaak oefende en dat het ­gevoel daarom in zijn benen was gaan zitten.

Het gevoel zat er tot afgelopen zondag. Nooit wilde het er weg, maar vanochtend belde het de verhuis­wagen.

Niemand kon een bal uit de lucht plukken zoals Van Persie een bal uit de lucht kon plukken. Op die momenten leek de bal voor een paar tellen donzig als de huid van een perzik.

Van Persie was een straatvoetballer. Hij stuurde ­tegenstanders zo diep het bos in dat ze verdwaalden en een dag later onder de brandneteluitslag thuiskwamen met twee potjes zelfgemaakte bramenjam. Dat was Van Persie. Hakjes, wippertjes en stiftjes. En lichtgeraaktheid. Vaak was hij op zijn best als hij getergd was. Als ­iemand expres op zijn teen was gaan staan of zo. Dan zag je hem veranderen. En niet veel later vernederde hij de tenentrapper met schoonheid. Vernederen met schoonheid, dat had hij op de pleintjes en in de kooien geleerd.

Maar je zag hem milder worden. Steeds minder ­afstandelijk. Een liefdevolle vader met grijze slapen.

En elk jaar steeds wat minder gel. Maar meer pijn. Steeds meer pijn. De mooie vaas was net iets te vaak ­gebroken.

Maar als Robin de bal had, zag je pure vrijheid. De meeste voetballers voelen spanning als ze de bal hebben, Van Persie oogde enkel gespannen als hij de bal niet had. Hij hield van de bal, want als Robin de bal had, was hij weer tien jaar oud. Dan zag je hem voetballen tot de lantaarnpalen aansprongen en als die aansprongen, trapte hij ze gewoon weer uit. Als Van Persie de bal had, zag je hem door Kralingen rennen met de bal aan zijn voet.

Zijn vrienden pakten de tram, Robin pakte de bal.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.


Reageren? 
james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden