Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Als mijn leven te gezapig wordt, fluistert Lou in mijn oor

PlusNico Dijkshoorn

Vrijdag 24 mei 1974 was een van de gelukkigste dagen in mijn leven. Ik zat achter op de brommer bij mijn neef. Hij had twee kaarten voor een extra nachtconcert van Lou Reed, in Carré Amsterdam.

Nacht. Vooral dat. Wanneer ik sliep, omdat ik de volgende dag naar school moest. Ik zou met mijn neef door nachtelijk Amsterdam rijden, op weg naar de enige man die ik ooit na heb gedaan in mijn kamertje.

Dat ging zo: ik zette de live-plaat Rock ’n’ Roll Animal op, luisterde naar het lange gitaarintro van Steve Hunter, wachtte op het geluid van applaus en daarna deed ik net alsof ik Lou was. In mijn piepkleine jongenskamertje maakte ik een entree. ‘Standing on the corner’.

Het was niet mijn eerste nachtconcert. Een jaar eerder had Tante Els mij meegenomen naar Roxy Music in het Concertgebouw. Maar dit, naar Lou Reed met mijn neef, was anders. Tante Els was volwassen. Mijn neef en ik waren allebei kinderen.

Deze week kocht ik een fotoboek met veel foto’s van dat nachtconcert. Ik zie dat Lou een leren jasje draagt en kort blond haar heeft. Ik kan het mij niet herinneren. Het zijn alleen alle gebeurtenissen om het concert heen die ik mij herinner. Armen om mijn neef heen. Op een brommer langs de grachten.

Lou is er sindsdien altijd precies op het goede moment. Wanneer dat leven van mij te gezapig werd, fluisterde Lou de waarschuwing in mijn oor. ‘Just a perfect day, Feed animals in the zoo, Then later, a movie too, and then home.’ Toen ik een woedend boek over mijn sportgekke vader schreef lispelde Lou: ‘And I wanted to play football for the coach.’

De laatste dagen praat Lou weer tegen mij, alleen weet ik nog niet precies wat hij wil zeggen. Eerst dat fotoboek, waarmee hij denk ik zegt: je moet vaker je armen om iemand heen slaan en je hoofd tegen haar rug drukken. The glory of love.

Gisteren sprak Lou weer. In een biografie van Chris Frantz, de drummer van Talking Heads, beschrijft hij zijn eerste ontmoeting met Lou Reed. Die eet eerst een literbeker ijs leeg en daarna geeft hij David Byrne, de zanger, een goed advies: ‘Draag nooit meer een shirt met korte mouwen. Je armen zijn te behaard. Dat leidt maar af.’

Ik denk dat Lou daar mee wil zeggen: ‘Nico, de schoenen die je onlangs kocht, die Dr. Martens in de zwarte lak variant, daar ben je te oud voor. Te weinig haar, te veel schoen.

Begrepen Lou. Tot snel.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden