Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

‘Als je over scheten kunt appen ben je niet zo ziek meer’

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Ik doe de laatste dagen niets anders dan lezen en series kijken (achterstallig onderhoud).

En, eh, nou ja: winden laten.

Geen idee of dat een bijwerking van corona is, ik hoor er in elk geval nooit iemand over.

Ik geloof dat ik onlangs wakker werd van mijn eigen wind. Ik ben wel eens wakker geschrokken van mijn eigen gesnurk, maar van een scheet? Ik wist niet dat dat kon.

Het gebeurde in de koortsachtige tweede nacht nadat ik positief was getest. Ik droomde dat ik kon vliegen en dacht dat ik de geluidsbarrière doorbrak. Maar in werkelijkheid was het een harde wind die ik liet. Denk ik.

Ik appte over het ontwaken met mijn dochters, in antwoord op hoe het met me ging. (Ik vertel ze altijd alles, waar ze niet altijd op zitten te wachten.)

‘Als je over scheten kunt appen ben je niet zo ziek meer.’

Oké.

En dan nu het gekke, of, gek… het is toch geen toeval dat ik in twee series die ik tijdens de quarantaine bingede geconfronteerd werd met personages die winden lieten?

In de steengoede en spannende HBO-serie Mare of Easttown zit rechercheur Mare Sheehan (Kate Winslet) met haar moeder – fraaie rode draad in de serie, dat gekissebis tussen moeder en dochter – op de bank. Dan hoort Mare iets.

“Mam, liet je nou net een scheet?”

“Nee! Het zijn mijn nieuwe schoenen die zo kraken.”

Een grap die ik al in de vroege jaren zeventig van de vorige eeuw hoorde. Toch moest ik er weer veel te hard om lachen. Scheetgrappen kennen geen taalgrenzen en zijn van alle tijden.

Onduidelijk was of de moeder van Mare wel of niet met opzet die scheet liet.

In gezelschap een wind laten is een taboe.

En dan aflevering 4 van de prachtige en ontroerende serie I Know This Much Is True (ook HBO). Dominick (Mark Ruffalo) valt bijna uit zijn ziekenhuisbed en wordt door een andere patiënt geholpen. Daarbij laat die behulpzame man duidelijk hoorbaar een aantal winden uit het natte segment.

“Oeps, sorry,” zegt die man. “Een bijwerking van het nieuwe dieet dat ze me geven.”

Twee scènes die ook niet gedraaid hadden hoeven worden. Maar het laat de mens zien in al zijn kwetsbaarheid, en die mag ook best getoond worden. Zoiets?

Ik herinner me een bezoek aan de bioscoop nog niet zo lang geleden. Een film over eenzaamheid en keuzestress. Op een gegeven moment voelde ik het borrelen in mijn binnenste. Ik herinnerde me nog zo’n stokoude oneliner om een gelaten scheet te vergoelijken: ik mag het niet ophouden van de dokter, slecht voor mijn darmen.

Keuzestress. Ophouden of laten? Ik wachtte op het juiste, luide filmgeluid.

Het ging toch mis. Een vrouw lachte om mijn net iets te lange, middelharde wind.

Ik zakte snel onderuit en voelde dat ik in het donker heel erg bloosde. Als ik die oneliner over dat dieet al had gehoord weet ik niet of ik het door de zaal had durven roepen.

Misschien in een volgende koortsdroom.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden