Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Als je je best doet, kun je je midden in Venetië wanen

PlusMaarten Moll

De kraan bewoog niet.

Er zat blijkbaar geen mannetje in het glazen hokje tientallen meter boven het in de steigers staande gebouw van De Nederlandsche Bank. Maar misschien pakte hij net een boterham uit zijn lunchtrommel, het was per slot van rekening al tien over twaalf.

Ik voelde het onder mijn voeten kriebelen (hoogtevrees met de voeten aan de grond).

Aan de basis van het gebouw zag ik nog een paar delen van het prachtige hekwerk van kunstenaar Peter Struycken. Hopelijk wordt dat hek na voltooiing van de renovatie in zijn geheel teruggeplaatst.

Ik fietste verder, wilde links het Oosteinde opdraaien, maar reed rechts een straat in. Een straat waar ik, bedacht ik me, en dat was denk ik ook de reden dat ik de ander kant op stuurde, nog nooit was geweest.

Ik ken een man die zegt door alle straten van Amsterdam te zijn gereden, gefietst of gelopen.

Als ik aan die man denk, wat gelukkig niet al te vaak gebeurt, voel ik me op de een of andere manier schuldig. Alsof ik de stad helemaal niet ken. Ik wil dan meteen op de fiets te springen om op ontdekkingsreis te gaan. Of een tram nemen naar het eindpunt om daar te gaan rondlopen. Maar de avonturier in me is op die manier zelden wakker te poken.

Het moet spontaan gebeuren.

En zo fietste ik de Sarphatikade op, langs hotel Iris naar de hoek, waar aan de overkant van de Amstel het Amstel Hotel in de zon lag te schitteren.

Links langs statige huizen op de Hogesluis af. En weer terug om een steegje in te slaan dat ik net nog links had laten liggen, maar dat niet aan mijn waarneming was ontsnapt.

Achter Oosteinde. Onontgonnen gebied.

Langs een garage waarop prikkeldraad was bevestigd. Het zag er eerder nostalgisch dan inbraakwerend uit. En toen stond ik op een soort pleintje, het centrum van dit stukje stad, dat als een eiland midden in Amsterdam ligt.

Waarom was ik hier nog nooit geweest?

Als je je best doet en de fantasieknop flink opdraait, kun je je midden in Venetië wanen.

En het rook er naar heel fijne koffie, maar dat kwam omdat ik met mijn rug naar de De Branderij stond, van Badeta Koffiebranders. Binnen, ik bestelde een koffie to go, zag ik een schitterend retro koffiezetapparaat staan: de Moccamaster Select. Die je, het echte werk dan, diep in de provincie nog wel eens op een rommelmarkt ziet. Of bij je oudtante op zolder.

Met een koffie in de hand fietste ik nog even door de steegjes, voor ik, zonder heel goed uit te kijken – verwonderd door mijn ontdekking – Venetië uitfietste om op de drukke Sarphatistraat bijna in botsing te komen met een paardenstaart op zo’n leenscooter.

Ik kreeg een paar verwensingen naar mijn hoofd geslingerd, maar ik hield de koffie binnenboord.

Welkom terug in Amsterdam.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden