James Worthy.Beeld Agata Nowicka

Als je goed naar Matthijs van Nieuwkerk kijkt, zie je wat echte rijkdom is

PlusJames Worthy

Ik leerde ooit van mijn moeder dat ik naar een vast punt in de verte moest kijken als ik duizelig was. Momenteel ben ik best vaak duizelig. Er gebeurt veel, en terwijl er veel aan het gebeuren is, gebeurt er ook niets. Ik ga de deur niet uit en zit vaker aan de vaatwasmachine dan aan mijn vrouw. De angst regeert en hoop heeft te weinig soldaten om een coup te plegen. Het zijn duizelingwekkende tijden.

Mijn favoriete vaste punt van de laatste weken is ongetwijfeld De Wereld Draait Door. Als ik Matthijs zie, stopt het duizelen. Niet heel lang, maar het stopt. Als een cliniclown met perfect getuite lippen zit hij achter zijn tafel en zorgt voor de afleiding die we nodig hebben. Voor even vergeten we hoe ziek de wereld is. Hoe duizelig onze planeet wel niet is van al dat gedraai.

Vanavond zit Matthijs voor de laatste keer aan zijn tafel. In een lege studio, dat wel, maar dat vindt niemand erg. De laatste weken hebben we gezien en gevoeld dat alles echter is zonder publiek.

Publiek heeft wat dat betreft veel weg van een condoom. Het brengt misschien veiligheid, maar toch ook een zekere mate van gevoelsarmoede. Alles wat Matthijs de afgelopen weken laat zien, is huid op huid. Vlees in vlees. Tijdens de gesprekken zie je de schrammen en de korstjes, niemand kan zich meer achter het publiek verstoppen. Niemand kan het publiek nog als masker gebruiken. Van Nieuwkerk zelf dus ook niet en dat is prachtig om te zien. Hij hoeft niemand meer te vermaken. De studio is geen braderie meer. De sfeer is anders. Echter. Zwaarder. Het einde van een tijdperk komt steeds dichterbij. En hierdoor ligt de traan als een overijverige struikrover op de loer.

Af en toe bijt Matthijs op zijn duim of brengt hij meerdere vingers naar zijn mond. En dan kijkt hij met een schuin hoofd naar de persoon die hem emotioneert. Door zijn hoofd schuin te houden, kan hij al zijn tranen op één plek in zijn hoofd houden.

Wat ik misschien wel het meeste ga missen, is de verwondering. Er zijn maar weinig mannen van zijn leeftijd die zich nog durven laten verwonderen. Hoe doe je dat? Hoe weet je dat? Hoe kan dat? Dat heb ik nog nooit gezien.

Het ging vaak over zijn riante salaris, maar als je echt goed naar de presentator kijkt, zie je wat echte rijkdom is. Echte rijkdom is je verwondering nooit verliezen. Tot het graf aan blijven adoreren. Over precies genoeg voetstukken blijven beschikken.

Zoals Matthijs in DWDD naar mensen kijkt. Ik ga het missen. In feite is het geen praatprogramma, maar een kijkprogramma. Als een pad die voor het eerst in weken een lekkere diepe regenplas ziet, zo kijkt Matthijs naar sporters. Zoals een pyromaan naar een vol doosje lucifers kan kijken, zo kijkt Matthijs naar een jongen achter een drumstel. Zoals een kind naar de plattegrond van een pretpark kan kijken, zo kijkt Matthijs altijd. Daar wil ie in. Daarin ook. En daar wil ie twee keer in.

“Twee keer? Ben je niet bang om duizelig te worden?” vraagt de pretparkmedewerker aan hem.

“Nee hoor. Ik weet dat het draaien stopt.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden