Column

'Als ik niet met haar ben, hoeft de zon niet op te komen'

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Zo'n tien keer per maand krijg ik mailtjes van scholieren die moeite hebben met het schrijven van een boekverslag over een van mijn boeken. Het zijn altijd korte, affectieloze mails zonder afscheid.

De scholieren willen geen vrienden worden, nee, ze willen gewoon een voldoende halen en zichzelf zo snel mogelijk en zo verongelijkt mogelijk in de richting van de zomervakantie liegen. Daarom ben ik ook zo gek op scholieren. Hun aan onbeschoftheid grenzende directheid doet mij denken aan een tijd waarin ik ook nog maling aan alles kon hebben.

Tussen deze mailtjes zitten van tijd tot tijd mailtjes die van verliefde jongens afkomstig zijn. Dit zijn zonder enige twijfel de mooiste mailtjes die ik krijg. Niets is zo puur als het onzekere hart van een verliefde jongeman. Zo'n onzeker hart dat twintig keer per dag hoopt dat de wereld vergaat, omdat het niet krijgt wat het wil.

Drie weken geleden kreeg ik een bericht van een veertienjarige jongen uit Haarlem. Hij wilde niet meer afwachten, hij wilde niet meer die stille aanbidder zijn. Het was tijd. Tijd om die zelf geplaatste wielklem van onzekerheid en schuchterheid van zijn hart af te zagen. Hij had het gevoel dat hij zijn hart moest laten zingen. En ik zat applaudisserend achter mijn laptop, want niets zingt zo zuiver als een jongenshart.

We spreken af in Haarlem. Hij neemt een grote slok van zijn cassis als ik binnenkom. Gammele schouders in een rode capuchontrui. Hij vertelt over zijn grote liefde. Over het meisje dat hem de kracht geeft om naar school te gaan. Hij vertelt over de chocoladebruine krullen die tot over haar stuitje hangen en over hoe klein haar ogen worden als ze lacht.

Hij vertelt over hoe vrolijk haar borsten schommelen tijdens gym en over hoe mooi ze is als ze een moeilijke som probeert op te lossen. Niemand kent haar zo goed als hij haar kent. Hij heeft een wetenschap van haar gemaakt.

Door zijn sterrenkijker kijkt hij naar haar. Ze weet zelf nog niet wat voor prachtige planeet ze is, en dat hoeft ze ook nog niet te weten, maar hij heeft haar al jaren geleden ontdekt. Hij kan haar zien. Deze jongen weet van de planeet nog voordat de planeet weet dat het een planeet is.

"Ik ben bang dat ik te dramatisch ben. Dat mijn gevoelens haar zullen afschrikken."

"Te dramatisch?"

"Elke dag dat ik niet met haar ben, hoeft de zon niet op te komen. Als ik niet met haar ben en ik zie een vliegtuig in de lucht, dan blijf ik naar dat vliegtuig kijken tot het neerstort."

"Eerlijkheid is nooit te dramatisch. Schaam je nooit voor je inner-Shakespeare. Schaam je nooit, omdat je de dingen groter voelt dan de mensen die er alles aan doen om hun hart klein te houden. Zeg haar gewoon wat je wilt."

"Maar ik wil dingen met haar doen die ik nog nooit met een meisje heb willen doen."

"Wat wil je doen dan?"

"Ik wil haar begrijpen."

"Dat is alles wat je moet willen. Liefde is elkaar elke dag proberen te begrijpen, ondanks het feit dat je weet dat je elkaar nooit zult begrijpen."

"Maar wat als ze mij niet wilt begrijpen?"

"Dit gaat niet om haar, dit gaat om jou."

Hij drinkt zijn glas cassis leeg en laat een binnensmondse boer. De jongen is een planeet aan het worden.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden