Column

Als ik Linde hoor zingen, hoor ik de mooiste stem van Nederland

James Worthy Beeld Agata Nowicka

De eerste keer dat ik ze zag, zeiden mijn ogen tegen mij dat ik deze mensen vaker moest gaan zien. Je hebt soms van dat soort mensen. Zij die begeesteren. Mensen in wie je wilt kruipen, gewoon omdat je dan eventjes een onderdeel bent van dat wat zij zijn. Je bent met ze, omdat je hoopt dat ze op je afgeven. Dat ze vlekken op je achterlaten.

Ik heb het over Linde Schöne en Morscha 'Boeboe' von Grumbkow. Een zangeres uit Nijmegen en een ­producer uit Lelystad die elkaar tegenkwamen toen ze elkaar het meeste nodig hadden. Ze wilden samen ­muziek maken, maar konden in de studio alleen maar naar hun harten luisteren. Het geklop moet oorverdovend zijn geweest. Ze vielen voor elkaar en braken ­tijdens het vallen al hun botten.

Ook Mariken van Nieumeghen, de hoofdpersoon in een 16de-eeuwse legende over zonde en vergeving, valt en breekt al haar botten. Ze had voor haar val zeven zondige jaren met de duivel geleefd, maar uiteindelijk overleeft ze de val en worden haar al haar zonden vergeven.

De nieuwe ep van Linde Schöne heet niet voor niets Linde van Nimma. Nimma is de straattaalbenaming voor de oudste stad van ons land. Linde was zelf ooit ook een Mariken. Shit, we zijn allemaal wel een keer Mariken geweest. Ik ben zeker twee jaar van mijn leven een Mariken geweest.

Het duiveltje op mijn schouder was naar mijn hart verhuisd. Als het klopte, kon ik zijn vork voelen prikken. De duivel was mijn pacemaker. Ik deed alles op zijn ritme. Daar waar geen licht was, was mijn thuis. We lagen lepeltje-lepeltje in de goot. De duivel was een zeer attente minnaar.

Als ik Linde Schöne hoor zingen, hoor ik de stem van een vrouw die de duivel te slim af was, maar ook hoor ik een vrouw die dondersgoed weet dat de duivel altijd door zal blijven leren en op een dag misschien wel weer slimmer dan zij zal zijn. Voor heel eventjes dan. Als ik Linde Schöne hoor zingen, hoor ik de mooiste stem van Nederland. Ik hoor onverwoestbare fragiliteit.

Eerder deze maand hield ze een luistersessie in de tuin van haar ouderlijk huis in Nijmegen. In de tuin was ook een vijver en naast de vijver lag een netje. Ik ging met het netje over de bodem van de vijver heen en toen ik het netje weer uit het water haalde, zag ik dat ik een salamander had gevangen. Vroeger dacht men dat de salamander uit vuur werd geboren en dat het binnenste van de amfibie uit vlammen bestond.

Tien meter verderop zat Morscha achter een toets­instrument en stond Linde achter haar microfoon. Ze speelden het nummer Intercity. Tijdens het luisteren keek ik naar mijn vrouw en zoon en zag hoe de twee muzikanten wondermooie vlekken op mijn gezin achterlieten. Tussen de nummers door vertelde Linde over haar leven. Over dat ze een keer thuiskwam en tegen haar moeder zei dat haar dochter Jezus was. En over dat ze geen vrienden had op school.

Ik keek naar het tweetal en zag twee mensen die uit de vlammen waren geboren. Ik zag een warmte die ik voor de rest van mijn leven wil voelen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden