James Worthy Beeld Agata Nowicka

Als ik liefdesverdriet had, dacht ik aan Steve Irwin

Plus James Worthy

Vannacht droomde ik dat mijn zoon achttien jaar oud was. Hij zat aan de keukentafel. Pas na mijn derde ‘goedemorgen’ zei hij iets terug. Het klonk niet als goedemorgen.

Hij had lang krullend haar tot net over zijn schouders en hij was een kom kwark leeg aan het lepelen. Hij was zo mooi. Maar ook verdrietig. Zijn vriendin had het ­vorige maand uitgemaakt. Op zijn telefoon keek hij naar het nieuwe leven van zijn ex. Feestjes en veel reizen. Hotelkamers, discolampen, lege wijnglazen en steeds weer die ene jongen. Een gespierde jongen met tatoeages en een crossmotor. Het zijn altijd de jongens met crossmotors die een kruis door je hart zetten.

“Ik ben volstrekt inwisselbaar, pap.”

“Zo voelt het, jongen, ik weet het. Alsof jij van vinyl bent en hij een MP3 is.”

“Kijk deze foto nou. Haar glimlach doet nog het meest pijn. Het feit dat hij haar laat lachen. Dat doet nog meer pijn dan zoenen of seks.”

“Je moet ook niet naar die foto’s kijken.”

“Dat zeg jij? Ik heb jouw debuut gelezen. Jij hebt een heel boek geschreven over dat wat ik nu voel. Jij hebt je verdriet lakschoentjes aangetrokken en daarna heb je het leren tapdansen.”

“Zo is het niet helemaal gegaan. Maar zag je het aankomen? De breuk?”

“Toen niet, maar nu wel. Als er in Amerikaanse politiefilms een agent wordt doodgeschoten, zie je toch ­altijd de begrafenis? Eerst hoor je de doedelzakken. Heel veel doedelzakken. En dan pas zie je een kist met een vlag eroverheen. Ik denk wel dat ik af en toe doedelzakken heb gehoord, maar ik wist niet dat ze de vlag al aan het strijken was.”

Ik keek naar hem en dacht terug aan de eerste keer dat ik hem in het OLVG West zag. Hij was zo mooi dat ik twijfelde of hij wel van mij was. Zoiets schoons zou toch nooit in mijn balzak hebben kunnen leven?

“Maar wat moet ik nu doen dan? Moet ik voor haar vechten?”

“Dat werkt alleen in films. Als ik liefdesverdriet had, dacht ik vaak aan Steve Irwin. Dat was de grootste dierenvriend van Australië. Niemand hield van dieren ­zoals Irwin van dieren hield. Maar op een dag in 2006 maakte hij wat onderwateropnames van pijlstaartroggen, toen een rog hem in de hartstreek stak. Ik was echt een groot liefhebber van die man. De eerste keer dat ik hem op televisie zag, stuitte hij op een doodgeschoten krokodil. Hij trok het dier op de kant en streelde het ­minutenlang. Het was een oude krokodil. Misschien wel honderd jaar oud. Steve noemde de krokodil ‘oldtimer’. Hij was er echt kapot van.”

“Ik ken hem niet, maar ik zal straks wat filmpjes van hem bekijken op YouTube.”

“Je moet gewoon weer terug het water in. Begrijp je? Het doet vast heel veel pijn. Je bent geraakt. Maar je leeft nog. Dat is wat het leven is, zoon. Ondanks alles met de roggen willen blijven zwemmen.”

De volgende ochtend is mijn zoon gewoon weer vijf. Hij zit aan de keukentafel en eet Honey Loops zonder melk. Ik geef hem een kus op de wang. Hij ruikt naar zonnebrand.

En nergens hoor ik doedelzakken.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden