James Worthy.Beeld Agata Nowicka

Als ik een tijdmachine zou bezitten, zou ik naar 18 augustus 2012 gaan

PlusJames Worthy

In 2009 was Andy Robertson niet goed genoeg voor de jeugd van Celtic. De trainers vonden hem te klein. In 2012 speelde hij in de derde divisie van Schotland. Hij had overduidelijk meer van het leven verwacht. Op 18 august 2012, om tien over negen in de avond, twitterde Robertson: ‘Life at this age is rubbish with no money #needajob.’ Dundee United kocht hem en gaf hem een baan. In 2014 kocht Hull City de kleine Schot voor nog geen 3 miljoen pond. Vijf jaar na het schrijven van zijn ‘het leven is onzin’-tweet haalde Liverpool hem voor 8 miljoen pond.

Als sportjournalisten het over Liverpool hebben, gaat het hoofdzakelijk over Van Dijk, Salah, Mané of over wondercoach en troetel-Duitser Jürgen Norbert Klopp. Af en toe hebben ze het ook wel even over Alisson ­Becker. De doelman. Godvrezend en gitaar spelend. Een man met een lach als een bossanovaliedje en de baard van een zwaardsmid. Een hemelhoge muur van Braziliaans mensenvlees. Hoe dan ook, iedereen kijkt over Andy heen. Net als de trainers van Celtic ooit deden.

Liverpool is zich momenteel als een wurgslang om alle bokalen van de wereld heen aan het wikkelen. Als je heel stil bent, kun je de beker met de grote oren horen piepen en kraken. Het lijkt erop dat Liverpool nooit meer loslaat, maar ooit zullen ze los moeten laten. Niets is voor altijd. Alles is voor heel even. Ooit zal het wurgen stoppen, maar op die dag hebben ze Andy Robertson nog. De kleine Schot is de giftanden van het team. Niemand kan zich zo in een wedstrijd vastbijten als Robertson. Dit komt ongetwijfeld door het stroeve begin van zijn professionele carrière. De afwijzingen. De grappen. Het grote verdriet van een jongetje uit Glasgow dat te klein was.

Als ik Robertson over de linkerkant van het veld zie zoeven, zie ik het einde van Klein Duimpje voor me. Een linksachter op zevenmijlslaarzen. Een man die in één pas van hoekvlag naar hoekvlag loopt. Onvermoeibaar maakt hij van elke wedstrijd een dagdroom. In 2009 was hij te klein voor Celtic en in 2020 is hij de beste linksachter van de wereld.

De speler die Robertson uit de basis van het jeugdteam van Celtic hield, stond laatst in een krant. Hij is geen profvoetballer geworden, maar rijinstructeur.

Het kan verkeren.

Als ik een tijdmachine zou bezitten, zou ik naar 18 augustus 2012 gaan. 21.08 uur. Een paar minuten voordat Andy de tweet verstuurt. Ik zou naar hem kijken. Daar in dat kamertje. Een nachtkastje vol lege blikken energiedrank. Een tapijt van oude zakken chips. Een oud pannetje met knakworsten op het vuur. Posters van goede Schotse voetballers aan de muur. Vier lege muren dus. Hij ploft neer op het bed en pakt zijn telefoon. Hij tikt de tweet. Het leven is klote als je jong bent en geen geld hebt. Ik heb een baan nodig. Kijk hem nou zitten. Eén meter nog wat, met sproetjes overal. Een schoffie uit Glasgow met een droom.

In 2009 was hij te klein en vandaag de dag is hij precies goed.

Andy Robertson laat zien hoe groot je kunt worden zonder lang te hoeven zijn.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden